Social media
สำนักข่าว 4 ภาษา    Thai | English | Chinese | THAI Overseas
0
Home / คอลัมนิสต์ / เรื่องสนุก-ทุกสัปดาห์, เรือสำราญ, พ.ต.อ(พิเศษ) ชัยทัศน์ รัตนพันธุ์
เรื่องสนุกทุกสัปดาห์ 'เรือสำราญ' โดย ชัยทัศน์
เรื่องสนุกทุกสัปดาห์ 'เรือสำราญ' โดย ชัยทัศน์
ภาพจากออนไลน์
Last updated: 30 สิงหาคม 2563 | 15:48

นี่มันเรือสำราญนะ คุณไม่สนุกสุขสำราญเลยหรือ

พนักงานหนุ่มหล่อโค้งผู้โดยสารวัยกลางคนที่เหม่อมองท้องทะเลยามบ่าย

ก็สนุกนะ ดูคุณสนุกกับการทำงานมากจนน่าชื่นใจ วันละกี่โมงล่ะนี่

ถามเสร็จซดกาแฟที่เย็นชืดไปแล้ว

————-

หนักเอาการ วันละ 11 ชั่วโมง ตลอดทริปบนเรือยักษ์ ครูสละ 6 วัน

หมุนไปจนกว่าจะครบสัญญา

พูดพลางยกพอดกาแฟรินเติมให้นักท่องเที่ยว แล้วหันมาสบตาก่อนจะพูดต่อ

คุณว่าหนักไหมล่ะ ตลอด 6 เดือนเชียว

ผมคิดว่าผมหนักกว่า ที่เหน็ดเหนื่อยติดตามมากว่า 6 เดือนแล้วหนุ่มใหญ่เสยผมพูดอย่างจริงจัง

 “คุณหาอะไรล่ะนักท่องเที่ยว

 

คุณจะช่วยผมค้นหาอย่างนั้นหรือ

—————-

ถ้ามันไม่ใช่เพชรในวังทอปกาปิ หรือภาพโมนาลิซ่า ผมพอจะออกความเห็นได้นะ

 “แล้วถ้ามันอยู่บนเรือนี้ล่ะ”. หนุ่มใหญ่เอามือแตะแขนหนุ่มหล่อ 

อะฮ๊า ! บนเรือนี้เขียวหรือ ! นี่มันเรือยักษ์ 19 ชั้น เชียวนะ แหงนคอตั้งบ่าก็มองไม่เห็นยอด”. หนุ่มบริกรส่งเสียงดัง

หนุ่มใหญ่เดินเลียบไปด้านข้างของห้องอาหารที่มีนักท่องเที่ยวขวักไขว่

บริกรหนุ่มวางกากาแฟแล้วเดินตามไปด้วยความสนใจ

——————

ถ้าคุณอยู่บนเรือมานาน คุณต้องรู้จักคนมากด้วยซี และ สิ่งของ

ที่ผมต้องการนั้นมันอยู่กับคนบนเรือนี้ล่ะ”.

หนุ่มใหญ่พูดจบ. ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนบริกรต้องผงะ 

ก็อยู่มา 7 ปี รู้จักพนักงานบ้าง แต่ไม่ทั้งหมดหรอก ส่วนผู้โดยสารขึ้นเรือมาครั้งละเกือบสี่พันคน บวกกับพนักงานอีกเกือบสองพัน จะให้ผมไปหาคนกว่าครึ่งหมื่นน่ะหรือ”. บริกรหนุ่มพูดแล้วหัวเราะ

ไม่ใช่ให้หาทั้งหมด แต่หาที่ลูกเรือ”. หนุ่มใหญ่พูดเบา ๆ 

ลูกเรือ !บริกรหล่ออุทานเสียงสูง

————

ผู้โดยสารหลายคนมาหยุดบริเวณนั้น ส่งเสียงเอะอะจะไปเล่นน้ำในสระด้านท้ายเรือ. จนบริกรหนุ่มที่เกิดถูกตาต้องใจกับผู้โดยสารหนุ่มใหญ่ คว้าข้อมือเดินหลบไปอีกด้านที่ปลอดนักท่องเที่ยว

คุณบอกว่าอยู่ที่ลูกเรือ บอกมาซิ ..ใครกัน? และของสำคัญนั้นคืออะไร

ฟังนะ..! มันเป็นวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่อาจไม่มีค่าสำหรับคนอื่น แต่มีค่ากับผมมาก

หมายความว่า มีคนลักขโมยวัตถุชิ้นนั้นไปจากคุณ

เปล่า..!

 “อ้าว ! แล้วคุณมาตามหาอะไรกัน”. บริกรหนุ่มหน้าย่นคิ้วขมวด

ก็ตามหาวัตถุอันนั้นล่ะ มันอยู่ที่ลูกเรือรูปร่างสูงใหญ่ เครางาม

—————-

เฮ๊อ ! สูงใหญ่เครางาม... ผมรอดตัวไปซีนะ ยืนเทียบกับเพื่อนร่วมงานฝรั่งทีไร ผมต้องขะเง้ออยู่แถวหัวไหล่”. พูดจบก็หัวเราะ

ผมนึกออกแล้ว”. พลางล้วงกระเป๋าหยิบหนังสือเล่มเล็ก ๆ ขึ้นมาพลิกไปมา

นี่เป็นคู่มือประจำตัวลูกเรือ มีรายชื่อตำแหน่งงานในหน้าที่ เป็นความลับเฉพาะลูกเรือใช้ติดต่อกัน

เดี๋ยวนะ...ผมจะเช็คให้ ส่วนของงานผมมีห้องอาหาร และเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์. เดี๋ยวดูภาพจากในเครื่องอุปกรณ์ก่อน อ้อ...สูงใหญ่น่ะหลายสิบคน แต่เครางามน่ะไม่มี. เอ๊ะ...หรือเขาอาจจะโกนทิ้งก็ได้นะ

ผมขอร้องให้คุณช่วยผม”. หนุ่มใหญ่จ้องหน้า

————-

ผมยินดีถ้าคุณมีข้อมูลมากกว่านี้ พรุ่งนี้เช้าเรือก็จะเข้าฝั่งแล้ว เดินหาใครบนเรือไม่สะดวกกว่าหายามที่เรือแวะพักตามพอร์ท

เรือลำนี้ ผ่านมา 4 ท่าแล้ว บอกมาก่อนว่าคุณแวะ แอทพอร์ท ไหม อย่าง Civitavecchia ของกรุงโรม เป็นท่าเรืออิตาลีที่สวยมาก”. หนุ่มบริกรพูดเสียงดัง

 “ไม่ได้ลงจากเรือ”. หนุ่มใหญ่ตอบห้วน ๆ

อ้าว ....แล้วกัน แล้วคุณมัวทำอะไร เข้าไปที่โรมก็ได้นี่ จะไปนาโวนาสะแควร์,หรือโคลีเซียม, หรือประตูชัยโรมัน ถ่ายรูปแถวน้ำพุเทรวี่ ก็มีเวลาเหลือเฟือ

ไม่อย่างนั้นก็นั่งรถชมเมืองย่านท่าเรือ หรือ...

พอ..พอเถอะ ผมดื่มเหล้าอยู่บนเรือ

—————

ผมจะบอกให้ เวลาเรือจอดตามท่าต่าง ๆ นอกจากนักท่องเที่ยวจะไปทัวร์ทุกสารทิศแล้ว ลูกเรือที่ได้พักก็จะถือโอกาสออกไปเที่ยวเตร่ด้วย ตรงนี้ล่ะ....

ที่ผมบอกว่าคุณจะได้ค้นหาคนที่คุณต้องการพบ

ผมไม่ได้ออกจากเรือเลย”. หนุ่มใหญ่ตอบห้วน 

หมายความว่า คุณไม่ได้แวะท่าไหนเลย ไม่ว่าเจนัว หรือ Marseille, ท่าเรือเก่าแก่ของฝรั่งเศส สมัยกรีกโบราณโน่น.

นี่...คุณนักท่องเที่ยวที่รัก วันนี้ตลอดทั้งวัน คุณรู้ใช่ไหมว่าต้อง At Sea แช่ในเรือตลอด เพราะพรุ่งนี้คุณจะต้องออกจากเรือแล้ว”. บริกรพูดเร็วปรื๊อ

ก็นี่ไงที่ผมเป็นทุกข์ ผมกำลังตามหาคนสูงใหญ่-เครางาม

—————

เดี๋ยวนะ ผมคิดว่าผมพอจะเคยเห็นพนักงานตามที่คุณบอก เดี๋ยวจะให้ดูภาพถ่ายที่พนักงานทุกคนมีอยู่ในอุปกรณ์ประจำตัว เดี๋ยวนะ...นี่..นี่ ...

มีไหม...หนึ่ง..สอง...สาม...สี่ห้า เอ้อ..ยังมีอีก...

 “มันหลายคน ตาลายแล้ว..ผมไม่แน่ใจ พาผมไปเจอได้ไหม”. หนุ่มใหญ่จับแขนบริกรหนุ่ม

ไม่ได้หรอก เราทำงานคนละตำแหน่งหน้าที่กันทั้งนั้น ไปก้าวก่ายอย่างนั้นไม่ได้

บนเรือมีงานหลายด้าน เช่น ด้านเครื่องยนต์, ด้านขนส่ง,ด้านต้อนรับและประชาสัมพันธ์,ด้านเทคโนโลยี,ด้านผลิตภัณฑ์, ด้านควบคุมเรือ,ด้านรักษาความปลอดภัย และอีกหลายด้าน

ส่วนผมอยู่ด้านบริการ ทำมา 7 ปี เป็น Bar Manager แม้จะเป็นหัวหน้าแต่ก็เหนื่อยไม่แพ้คนอื่น

————-

เดี๋ยวนะ...คนนี้หรือ...ถ้าเป็นไอ้คนนี้ เขาชื่อ Jack ผมจำได้ว่าเขาอยู่ด้านขนส่ง เพราะเคยอยู่ในสายงานพิเศษของผมหลายครั้ง วันแรกและวันสุดท้ายรับกระเป๋าผู้โดยสารแจกจ่ายตามห้อง และเก็บกระเป๋าจากห้องพักไปไว้ใต้ท้องเรือเพื่อส่งคืนที่จุดรวมสะพานเรือ ส่วนวันอื่น ๆ ก็รับผิดชอบทำความสะอาดส่วนของการปรุงอาหาร และลำเลียงอุปกรณ์ที่ล้างแล้วกลับไปยังจุดแจกจ่ายตามห้องอาหาร

โอ๊ย..ผมอธิบายไม่หมดหรอกนะ .จะเอายังไงดี”. บริกรหนุ่มหันมาถาม

หนู่มใหญ่พูดช้า ๆ

ผมจำได้ว่าเห็นคนสูงใหญ่-เครางาม ออกไปจากเรือที่ท่า เจนัว เผอิญวันนั้นผมเดินใกล้สะพานเรือ เขาอาจเอาวัตถุสำคัญที่ผมต้องการไปซุกซ่อนต่อที่ไหนก็ได้ หรือหลบหนีไปแล้วก็ได้ พาผมไปพบเขาได้ไหม”. หนุ่มใหญ่ขอร้อง

เรื่องหลบหนีเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าผม,ไม่ว่าคุณหรือไอ้ Jack ไม่ได้ถือพาสพอร์ตไว้กับตัว ต้องเก็บไว้ที่ศูนย์ของเรือ วันกลับขึ้นฝั่งที่บาเซโลน่าจึงจะคืนให้

ใครก็หนีจากเรือไม่ได้หรอก จะเป็นไอ้ Jack ไหม ก็ไม่รู้

 “นี่...ถ้าเป็นไอ้ Jack ผมมีวิธีจัดการให้คุณได้

———————-

บอกมา เร็วเข้า”. หนุ่มใหญ่พูดระล่ำระลักกรากเข้าไปจับแขน

 “ครูสนี้ นอกจากทำหน้าที่ปกติแล้ว ผมไปทำหน้าที่หัวหน้าขนส่งแทนคนที่ป่วยด้วย ห้าทุ่มคืนนี้ ไอ้ Jackจะอยู่ผลัดขนกระเป๋าจากหน้าห้องพักไปเก็บไว้ใต้ท้องเรือ เพื่อส่งคืนผู้โดยสารที่เช็คเอ้าท์ในเวลา 08.00 น.

ผมจะเป็นผู้ช่วยหัวหน้าใหญ่คุมส่วนที่ไอ้ Jack ทำงาน ผมคิดว่ากว่าจะขนเสร็จก็สว่าง มีโอกาสเจอเขาแน่

ว่าแต่จะให้ผมจัดการอย่างไร ต้องใช้กำลังจากชุดรักษาความปลอดภัยไหม

ไม่ต้อง ผมอยากพบแล้วเจรจากับเขาเอง”. หนุ่มใหญ่ตอบ

—————

ผมไม่เข้าใจว่าเป็นวัตถุอะไรที่คุณต้องการจากเขา หรือเป็นปืนผาหน้าไม้ของต้องก้ามบนเรือ

ไม่ใช่ที่คุณคิด....

บอกคุณเวลานี้ก็คงไม่เข้าใจ เอาไว้เจอตัวมัน ผมบอกคุณแน่ แล้วเวลานี้ไอ้ Jack มันอยู่ที่ไหน

เป็นเวลาพักผ่อน ใครก็ไปรบกวนสิทธิเขาไมได้.

เอาล่ะ ผมก็จะไปพักผ่อนเหมือนกัน หกโมงเช้าพรุ่งนี้พบกันที่ทางออกโซน C ผมคงหลอกล่อมันได้ จะให้คุณได้เจอแน่

หนุ่มใหญ่ลุกขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย ยิ้มกับตัวเองอย่างเศร้า ๆ เหมือนจะปลอบใจว่าเช้าตรู่พรุ่งนี้ เขาอาจโชคดีได้วัตถุสำคัญชิ้นนั้นก็ได้

—————

เดินกลับไปตามทางเดินข้างห้องอาหารที่นักท่องเที่ยวต่างพากันทะยอยออกกันมามากแล้ว คงกลับห้องพักเก็บเสื้อผ้าจัดกระเป๋าวางไว้หน้าห้อง

ลิฟต์เลื่อนหยุดหน้าชั้น 5 อยู่นาน เสียงกระหึ่มจากวงดนตรีที่ห้องด้านหน้ากระแทกกระทั้นจังหวะ มีคนทั้งเข้าและออกตลอดเวลา เสียงเอะอะผสมเสียงร้องเพลง ครื้นเครงอย่างสนุกสนาน 

ยามนี้...เขาไม่มีจิตใจที่จะใฝ่หาความบันเทิงอะไรทั้งนั้น

ถอนหายใจยาว ก้มหน้าออกจากลิฟต์เดินไปห้องพักอย่างหมดอาลัยตายอยาก

————

เขาไม่อยากเปิดเผยให้ใครต่อใครรู้ว่า ดวงตาปีศาจ หรือ Evil eye สีแดงทอง มันเป็นวัตถุที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง มันแทนความรักความผูกพันต่อสาวเตอร์กิชที่มี Evil eye เป็นวัตถุสานความสัมพันธ์

มันเป็นความฝันที่ค่อย ๆ หล่อหลอมให้ระลึกนึกถึงว่าเป็นความจริง มันเป็นพลังที่จะสร้างแรงดึงดูดให้เขาได้ติดตามไปทุกที่ทุกเวลาเพื่อค้นหาวัตถุที่เป็นสัญญลักษณ์ของความผูกพันนั้น

เขารู้ว่ากำลังทำความฝันให้เป็นความจริง ...!!

มีความจริงมากมายที่ก่อร่างสร้างฐานมาจากความฝัน

—————

หนุ่มใหญ่สับสนกับความคิด เหน็ดเหนื่อยกับการรอคอยจนผลอยหลับไป

เช้าตรู่แล้ว......!!

ท้องทะเลคาบสมุทรยิบรอลต้าราบเรียบ เรือน้อยใหญ่กระจายทั่วท่าเทียบเรือบาร์เซโลนา

ผู้โดยสารบนเรือยักษ์ 19 ชั้น ต่างทะยอยเดินตามช่องทางเช็คเอ้าท์เพือรับกระเป๋าเดินทางที่ศูนย์สะพานเรือ

ต่างส่งเสียงทักทาย, ร่ำลา, ถ่ายภาพกันอย่างมีความสุขและสนุกสนานกับการใช้ชีวิตบนเรือสำราญมหึมาเกือบสัปดาห์

———-

เขาขยับกระเป๋าแครี่ให้กระชับ จ้องช่องทาง C อย่างไม่กระพริบ

ผู้โดยสารเนืองแน่น และเคลื่อนเดินไปได้ทีละนิด ชะเง้อไปทั่วโซนขาออกจากเรือ

โน่น...หนุ่มบริกรที่ขันอาสาให้เขา ชูมือเหนือศีรษะและกระโดดตัวลอยมาทางนี้แล้ว เขาพยายามสอดส่ายสายตาจ้องหานาย Jack อย่างใจระทึก

วัตถุสำคัญ....! มันต้องเป็นของเขาเท่านั้น

แทรกตัวจนลีบผ่านนักท่องเที่ยวไปอย่างรวดเร็ว แม้จะมีเสียงบ่นตามหลังมาก็ตาม. สายตาจ้องไม่ละไปจากบริกรหนุ่มที่แทรกนักท่องเที่ยวมาทางนี้เหมือนกัน

ต่างคนต่างเดินเข้าหากัน กระแทกผู้โดยสารอื่น แล้วมาหยุดประจันหน้า

—————-

ทั้งคู่สัมสัมผัสมือกันอย่างหนักหน่วง....แม้อีดใจแต่ดูว่าเนิ่นนาน ..ยิ้มให้กัน ! .แล้วหยุดนิ่ง

ควานสายตาไปทั่ว แล้วหันกลับ เปลี่ยนความรู้สึกทันทีเป็นผิดหวัง

หนุ่มใหญ่จ้องหน้าบริกรหนุ่ม ต่างคนเรียบเฉย หูอื้อ ตาพร่าพราย และเข้าใจความหมายของความเงียบ ....

ผมเสียใจนะ ที่ช่วยคุณไม่ได้. หาตัวเขาไม่เจอ”. เสียงบริกรหนุ่มอ่อย ๆ อย่างเข้าใจความรู้สึกของหนุ่มใหญ

—————-

สองมืออ่อนล้าร่วงผลอยห้อยข้างกายอย่างผิดหวัง,ท้อแท้ ใบหน้าซีดเซียวเหี่ยวย่น ขยับกระเป๋าสะพายให้กระชับ หันไปจ้องหน้าบริกรหนุ่ม

แทนคำขอบคุณ ที่อย่างน้อยก็ช่วยกุลีกุจอตามหาเครื่องลางดวงตาปีศาจที่เขาฝันใฝ่

หันหลังกลับจับคันลากกระเป๋าแล้วลากตามผู้โดยสารอื่น ๆ ไปบนสะพานเรือขึ้นฝั่ง 

บริกรหนุ่มตะโกนเรียก เขาค่อย ๆ หันกลับ สบตากันด้วยความอาลัยเหมือนคบค้าสมาคมมายาวนานแล้วต้องพลัดพรากจากกัน

สายตาประสานกัน

บริกรหนุ่มวิ่งเข้าไปหา, เขาเดินเข้าไปโอบกอด

——————

ขอบคุณนะที่ช่วยเป็นธุระให้ผม”.

ก้มมองที่มือ,ยักไหล่แล้วค่อย ๆ ถอดแหวนออกมายื่นให้

เป็นแหวนรุ่นที่ผมเคยมาเข้าคอร์สสเปน สวมติดนิ้วมานานแล้ว อย่างน้อยคุณก็จะเก็บมันไว้เป็นที่ระลึกว่าเราได้รู้จักกัน, ปีหน้าฟ้าใหม่ ถ้าพบกันอีก คืนผมก็ได้. ขอให้โชคดี...

หนุ่มบริกรรับไปสวมอย่างงง ๆ หันไปทางหนุ่มใหญ่ที่กำลังจะผละไป

————-

เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน”.

อ้อมไปขวางหน้า พลางใช้สองมือดึงเชือกถักสีคล้ำดำออกมาจากคอ

ยิ้มอย่างมีไมตรียื่นให้ตอบแทนบ้าง

มันเก่าและมอมแมมหน่อย พ่อผมให้มา บอกว่าคล้องคอไว้ติดตัวแล้วจะโชคดี. วันนี้...ผมให้คุณ.... ขอให้คุณนักท่องเที่ยวโชคดี...

หนุ่มใหญ่จ้องเขม็ง ก้มหน้าเข้าไปใกล้อีก มือไม้เกร็ง ตาเบิ่งกว้าง อ้าปากค้าง ยื่นมือสั่นเทาไปรับ กระโดดร้องอย่างลืมตัว

 “เจอแล้ว..เจอแล้ว. นี่แหละ ดวงตาปีศาจที่ผมตามหา...เจอแล้ว !

First posted: 30 สิงหาคม 2563 | 14:23
Author : พ.ต.อ.(พิเศษ)ชัยทัศน์ รัตนพันธุ์