กับความลับหนึ่งเรื่องที่แลกมาด้วยความสำเร็จ
“อยากเป็นนักการทูต” คำพูดนี้ในยุคก่อนสำหรับเด็กอำนาจเจริญ จังหวัดอุบลฯ มันคือเรื่องเพ้อเจ้อ สีหศักดิ์ คือเด็กบ้านนอกต้นทุนต่ำที่คนรอบข้างมองว่าฝันเกินตัว แต่เขาเริ่มพิสูจน์ด้วยการสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา สถาบันที่เด็กทั้งประเทศอยากเข้า จากนั้นไปต่อที่รัฐศาสตร์ จุฬาฯ และบินไปคว้าปริญญาโทด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์ สหรัฐอเมริกา
เส้นทางราชการเริ่มปี 22 เขาเป็นแค่ข้าราชการตัวเล็กๆ กินเงินเดือนน้อยนิด ทำงานงกๆ อยู่ในกระทรวงต่างประเทศ ค่อยๆ ไต่เต้าทีละขั้นจากการเป็นโฆษกกระทรวง ไปเป็นเอกอัครราชทูตประจำญี่ปุ่น และฝรั่งเศส ชีวิตดูเหมือนจะราบรื่นแต่การไปยืนในระดับโลกไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะตำแหน่งประธานคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ หรือ HRC ในปี 53-54 ซึ่งเขาเป็นคนเอเชียคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้นั่งเก้าอี้นี้
การคุมเรื่องสิทธิมนุษยชนของคนทั้งโลกในฐานะตัวแทนเอเชียไม่ใช่แค่เรื่องเท่ แต่มันคือการแบกรับแรงกดดันมหาศาล 40 ปีในการทำงาน เขาใช้ความพยายามมากกว่าคนอื่นหลายเท่าเพื่อให้โลกยอมรับเด็กจากอีสานคนนี้ แต่มีเหตุการณ์อยู่เหตุการณ์หนึ่งในช่วงที่เขากำลังจะขึ้นสู่จุดสูงสุด ซึ่งเกือบทำให้ชื่อของ สีหศักดิ์ หายไปจากสารบบการทูตและไม่ได้นั่งบัลลังก์ UN อย่างที่เห็น
เด็กบ้านนอกขยันเรียนจนได้ดิบได้ดีระดับโลกแบบนี้ก็น่าเบื่อเหมือนกันนะ สู้พวกเกิดมาบนกองเงินกองทองแล้วเคลมว่าสร้างตัวด้วยตัวเองก็ไม่ได้ ดูมีสีสันกว่าเยอะเลย