ประโยคสั้น ๆ แต่สะเทือนใจยาวไกลกว่าที่คิด
เพราะมันไม่ได้สอนแค่เรื่อง “ความกตัญญู”
แต่สอนให้เรามองชีวิตอย่างมีสติ
“อย่าลืมตัว”
และไม่หลงลืมรากเหง้าของตนเอง
ทุกครั้งที่เราดื่มน้ำ
เรามักนึกถึงความสดชื่น
แต่น้อยคนจะนึกถึงว่า
น้ำหยดนั้น…(sweat)
เดินทางมาไกลแค่ไหน
ผ่านป่า ผ่านดิน ผ่านภูเขา
กว่าจะมาถึงมือเรา
ชีวิตก็เช่นเดียวกัน
ทุกความสำเร็จของเรา
ไม่มีทางเกิดจาก
“ตัวเราคนเดียว”
*มีพ่อแม่ที่อดทนเลี้ยงดู
*มีครูที่เคี่ยวเข็ญสั่งสอน
*มีคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือเอื้ออาทร
*มีขั้นตอนสังคมที่เอื้อให้เราเติบโต
แต่เมื่อวันหนึ่งเรา
“ยืนได้ด้วยตัวเอง”
หลายคน
กลับเผลอคิดว่า…
“เก่งเพราะเรา”
“ได้ดีเพราะเรา”
“สำเร็จเพราะความสามารถของเรา”
แล้วค่อย ๆ ลืม
“ต้นน้ำ”ไปทีละนิด
*ลืมคนที่เคยเหนื่อย
เพื่อเรา
*ลืมคนที่เคยลำบาก
แทนเรา
*ลืมวันที่เคยไม่มีอะไรเลย
คนที่ลืมต้นน้ำ
อาจดูสูงส่ง
ในสายตาคนอื่น
แต่ในความจริง…
#ใจเขากำลังแห้งผาก
เพราะคนที่ไม่รู้คุณคน
ย่อมไม่รู้ค่าความรัก
และไม่เข้าใจความหมาย
ของการมีชีวิต
ร่วมกับผู้อื่น
(hands together)ในทางธรรมะ
“#ดื่มน้ำให้นึกถึงต้นน้ำ”
#คือการฝึกสติให้รู้ทันตนเอง
#รู้ว่าเราไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะอัตตา
#แต่ยิ่งใหญ่เพราะเมตตาที่เคยได้รับ
#รู้ว่าเราไม่ได้มายืน
ตรงนี้โดยบังเอิญ
#แต่มาด้วยบุญคุณ
นับไม่ถ้วน
เมื่อรู้เช่นนี้…
*เราจะถ่อมตนโดยไม่ต้องฝืน
*จะอ่อนน้อมโดยไม่ต้องแสดง
*จะกตัญญูโดยไม่ต้องประกาศ
และจะใช้ชีวิต
ด้วยหัวใจที่อบอุ่นเสมอ
เพราะทุกครั้งที่เราดื่มน้ำ
เราไม่ได้ดื่มแค่น้ำ…
แต่เราดื่ม
“#ความเมตตา”
จากต้นน้ำของชีวิตด้วย
ดังนั้น…
*”อย่าทิ้งคนที่ร่วมสู้…อยู่เคียงข้าง
*อย่าลืมคนที่ช่วยสร้าง…ทางยิ่งใหญ่
*อย่าละเลยคนที่เคย…
มีน้ำใจ
*อย่าลืมเป็นผู้ให้…
เมื่อได้ดี”
“วันที่ล้ม…จะเห็นชัดว่าใครอยู่ข้างเรา
อย่าลืมคนที่อยู่กับเราตอนลำบาก”
*#อย่าทิ้งคนที่
ร่วมสู้เคียงข้าง:
แม้จะสำเร็จแล้ว อย่าลืมเพื่อนแท้ที่ผ่านอุปสรรคมาด้วยกัน
*#อย่าลืมคนที่ช่วยสร้างทางยิ่งใหญ่:
นึกถึงผู้มีพระคุณ
หรือผู้ที่สนับสนุนในช่วงแรกเริ่ม
*#อย่าละเลยคน
ที่เคยมีน้ำใจ:
รักษาความสัมพันธ์ที่ดี
กับคนที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อ
*#อย่าลืมเป็นผู้ให้
เมื่อได้ดี:
เมื่อประสบความสำเร็จ ต้องรู้จักแบ่งปัน
และตอบแทน