ในวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณตาพาหลานชายไปปีนเขา
ก่อนปีนเขา คุณตาพาหลานชายแวะร้านค้าซื้อของใกล้ตีนเขา
แล้วในตอนนั้นเอง ผมบังเอิญได้ยินบทสนทนาหนึ่ง ที่เปลี่ยนความคิดผมไปทั้งหมด
ระหว่างทาง พวกเขาเจอชายคนหนึ่งกำลังขอทาน
คุณตาหันไปบอกหลานว่า
“หลานต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ
โตขึ้นจะได้สร้างงานให้คนเหล่านี้
พวกเขาจะได้ไม่ต้องไร้ที่อยู่แบบนี้”
ประโยคนั้นทำให้ผมอึ้งไปทันที
เพราะในสถานการณ์แบบนี้ คนส่วนใหญ่จะพูดว่า
“ต้องตั้งใจเรียนนะ ไม่งั้นโตขึ้นจะเป็นขอทาน”
สถานการณ์เดียวกัน
แต่สะท้อน กรอบความคิดที่ต่างกันสุดขั้ว
อันหนึ่งคือกลัวตกต่ำ
อีกอันคืออยากเปลี่ยนแปลงโลกให้ดีขึ้น
พอขึ้นถึงยอดเขา
พวกเขามองลงไปทางร้านค้าที่เพิ่งเดินผ่านมา
คุณตาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่อ่อนโยนว่า
“เห็นไหม ไม่ว่าจะอยู่ตีนเขาหรือยอดเขา
เราก็ยังมองเห็นคนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่เสมอ
การเรียนหนังสือไม่ใช่เพื่อให้เราอยู่สูงกว่าใคร แต่เพื่อให้เรามองเห็นปัญหาของคนอื่น
เข้าใจความลำบากของเขา
และทำให้โลกนี้ยุติธรรมและอบอุ่นขึ้น
บางที วันหนึ่ง หลานอาจทำให้คนอีกมากมาย
ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแบบนี้ก็ได้”
ในวินาทีนั้น ผมก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า
เรามักกำหนดเป้าหมายการเรียนให้เด็ก
เพื่อ “ไม่ให้เป็นคนอ่อนแอ”
แต่ระดับที่สูงกว่านั้นจริง ๆ คือ
“เรียนเพื่อเติบโตเป็นคนที่เข้มแข็งพอ
ที่จะช่วยเหลือคนอ่อนแอได้”
โลกใบนี้ แท้จริงแล้วสามารถมองได้หลายมุมมากกว่าที่เราคิด
เรื่องเล่าชาวจีน
แปลโดย : นุสนธิ์บุคส์