โลกไม่ได้ยิน เสียงปืน แต่กลับได้ยินเสียงกรีดร้องของเมือง….

เป็นเวลาหกสัปดาห์ เมืองหลวงของจีนกลายเป็นสถานที่ที่มนุษยชาติล่มสลาย

ทหารหลั่งไหลท่วมถนนราวกับคลื่นเหล็กกล้า และสิ่งที่ตามมาไม่ใช่ สงคราม…แต่เป็นสิ่งที่มืดมนกว่านั้นมาก…

ในช่วงเวลาไม่กี่วัน พลเรือนถูกกวาดต้อนเป็นพันๆ คนผู้ชายถูกลากไปริมฝั่งแม่น้ำ เรียงแถว และถูกยิงจนร่างกองพะเนินเหมือนไม้ล้มคนอื่นๆ ถูกใช้เป็นอาวุธดาบปลายปืน ถูกประหารชีวิตเป็นกลุ่มใหญ่จนแม่น้ำแยงซีกลายเป็นสีแดง

การสังหารหมู่ไม่หยุดหย่อน

ความโหดร้ายยังคงไม่หยุดยั้งและสำหรับผู้หญิง — สำหรับแม่ ลูกสาว และพี่สาวน้องสาว — ฝันร้ายนั้นไม่มีถ้อยคำใดที่หนักแน่นพอที่จะควบคุมได้….

คาดว่ามีผู้หญิงและเด็กหญิงถูกข่มขืนประมาณ 20,000 ถึง 80,000 คน หลายคนถูกทรมาน หลังจากนั้นหลายคนถูกสังหารครอบครัวทั้งหมดถูกลบเลือนไปในไม่กี่นาที

บ้านเรือนถูกปล้นสะดม ธุรกิจถูกทำลาย และเขตทั้งเขตถูกเผาเมื่อควันจางลง ชีวิตผู้คน 200,000 ถึง 300,000 คนก็ถูกดับสูญ

นี่ไม่ใช่การต่อสู้

แต่มันคือความโหดร้ายที่ก่อตัวขึ้นในระดับที่โลกพยายามทำความเข้าใจ.

หลายทศวรรษหลังจากนั้น เหตุการณ์สังหารหมู่ที่นานกิง — การข่มขืนที่นานกิง — ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและเจ็บปวด บางคนปฏิเสธ บางคนพยายามลบเลือน

แต่ผู้รอดชีวิตยังคงจดจำทุกสิ่งได้….. 

( ที่มา เกร็ดประวัติศาสตร์ v 2 )