INSIDE INSIGHT | “ชัยทัศน์”
ประจำวันที่ 6 กันยายน 2569
เมื่อ “อนุทิน” ใช้ Musical Diplomacy สู่การเมืองโลก !
จาก “สวรรค์ปิด” ถึง “Let It Be” ร้อง เล่น เต้น แจมดนตรีทั้งในประเทศและเวทีโลก ภาพลักษณ์ส่วนตัวกำลังกลายเป็นเครื่องมือทางการทูต หรือเป็นเพียงลีลาของนายกรัฐมนตรีนักดนตรี
ตั้งแต่ก้าวขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 32 เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2568 อนุทิน ชาญวีรกูล สิ่งหนึ่งที่ปรากฏควบคู่กับภารกิจทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง คือ “ดนตรี” จากเวทีบันเทิงในประเทศ ไปจนถึงโต๊ะอาหารค่ำของผู้นำต่างชาติ และล่าสุดคือการร้อง “Let It Be” โดยมีนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์เป็นผู้เล่นกีตาร์ประกอบ ภาพเหล่านี้ทำให้คำถามเปลี่ยนจาก “นายกรัฐมนตรีร้องเพลงเป็นหรือไม่” ไปสู่คำถามที่ใหญ่กว่า ว่าเสียงเพลงกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพลักษณ์ทางการเมืองและการทูตของผู้นำไทยหรือไม่
จุดเริ่มต้นที่สะดุดตาเกิดขึ้นเพียงหนึ่งวันหลังรับตำแหน่ง เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2568 อนุทินขึ้นเวทีร่วมกับ “เบิร์ด กะ ฮาร์ท” และร้องเพลง “สวรรค์ปิด” ในเวอร์ชันที่เจ้าตัวร่วม“ดัดแปลงเนื้อหา” ให้สนุกครึกตรื้นจนเกิดท่อนที่กลายเป็นภาพจำว่า
“ซากุระอยู่บรรทัดทอง อพอลโล่อยู่พระรามสี่ อะตามิอยู่เพชรบุรี นวดให้ดีต้อง..ชวาลา…!
สะบู่อะไร…ก็ใช้ไปก่อน….???“
ก่อนนายกรัฐมนตรีจะหัวเราะและตัดบทว่า “รีบจบก่อนดีกว่า”….. จากนั้นการร้องและเล่นดนตรีไม่ได้หายไปจากภาพสาธารณะ ทั้งการร้อง “บ้านเกิดเมืองนอน” ที่สิงห์บุรี การเล่นแซ็กโซโฟนในโครงการเยาวชนสืบสานรักษ์เพลงไทย การร้อง “ขอพบในฝัน” การขึ้นเวที OTOP ร้องและเต้นกับประชาชน รวมถึงการเล่นคอร์เน็ตเพลง Happy Birthday ให้เยาวชนที่ทำเนียบรัฐบาล
ปี 2569 ภาพดังกล่าวยิ่งชัดขึ้นและมีความหลากหลายมากขึ้น อนุทินร้องเพลงและร่วมเล่นดนตรีกับศิลปินรุ่นใหม่ “Nene Royal” ในเพลง “ซมซาน” เล่นแซ็กโซโฟนเพลง “แผ่นดินของเรา” ต่อหน้าผู้นำเหล่าทัพ และในงาน OTOP วันที่ 12 สิงหาคม ก็ขึ้นเวทีร่วมกับวง The Palace ร้องเพลงยุค 80-90 และเต้นกับประชาชน ขณะที่การลงพื้นที่สงขลาเมื่อปลายเดือนสิงหาคม เขาร่วมวงเล่นแซ็กโซโฟนเพลง “Fly Me to the Moon” รวมถึงร่วมกิจกรรมดนตรีอื่นในค่ำคืนเดียวกัน จนเห็นได้ว่าดนตรีไม่ได้เป็นเพียงเหตุการณ์ครั้งคราว แต่กลายเป็นบุคลิกสาธารณะที่ปรากฏซ้ำในหลายบริบท ตั้งแต่งานเยาวชน งานประชาชน ไปจนถึงกิจกรรมราชการและความมั่นคง
แต่เมื่อเสียงเพลงข้ามพรมแดน ความหมายก็เปลี่ยนไป จากความบันเทิงส่วนตัวกลายเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่า Musical Diplomacy ในเวียดนาม อนุทินร่วมแจมกับนักดนตรีท้องถิ่นและเล่นเครื่องดนตรีพื้นเมืองเวียดนาม พร้อมร่วมบรรเลงเพลงไทย ต่อมาที่มาเลเซีย เขาเล่นแซ็กโซโฟนประกอบนายกรัฐมนตรี อันวาร์ อิบราฮิม ที่ร้อง “My Way” ก่อนการเยือนจีน ซึ่งนายกรัฐมนตรีไทยขับร้องเพลงจีนคลาสสิก “เถียนมี่มี่” ต่อหน้านายกรัฐมนตรี หลี่ เฉียง โดยฝ่ายไทยเองอ้างถึงมุมมองของสื่อสิงคโปร์ว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเป็นการเชื่อมมิตรภาพไทย-จีนด้วย “ภาษาดนตรี”
ปรากฏการณ์นี้ ไม่ได้มีเฉพาะไทย ผู้นำหลายประเทศเคยใช้ดนตรีสร้างความใกล้ชิดกับประชาชนหรือคู่เจรจา ตั้งแต่ Bill Clinton ซึ่งมีภาพจำจากการเล่นแซ็กโซโฟน ไปจนถึง Barack Obama ที่เคยร้องเพลงในงานสาธารณะ ขณะที่ในปีนี้ นายกรัฐมนตรีอาร์เมเนีย Nikol Pashinyan เล่นกลอง ขณะที่ประธานาธิบดีฝรั่งเศส Emmanuel Macron ร้องเพลงในงานเลี้ยงระดับรัฐ และล่าสุดวันที่ 2 กันยายน 2569 อนุทินร้อง “Let It Be” และ “Blowin’ in the Wind” โดย Lawrence Wong เล่นกีตาร์ประกอบ ในงานเลี้ยงต้อนรับที่ทำเนียบรัฐบาล ภาพนี้จึงมีความหมายมากกว่าการแสดง เพราะเกิดขึ้นหลังการประชุมผู้นำไทย-สิงคโปร์ และเป็นการสื่อสารระหว่างผู้นำผ่านวัฒนธรรมร่วมที่ประชาชนทั่วโลกเข้าใจได้ทันที
คำถามสุดท้ายจึงไม่ใช่ว่า “อนุทินร้องเพลงเก่งแค่ไหน” แต่คือเสียงเพลงกำลังทำหน้าที่อะไรในทางการเมือง เพราะในเวียดนาม มาเลเซีย จีน และสิงคโปร์ ดนตรีช่วยลดระยะห่างระหว่างผู้นำ ขณะที่ในประเทศมันสร้างภาพของนายกรัฐมนตรีที่เข้าถึงง่ายและเป็นกันเอง
หากนี่คือ Soft Power ก็ถือเป็นรูปแบบที่ไม่ต้องใช้งบประมาณมหาศาล
แต่การเมืองไทยก็มีอารมณ์ขันของมันเอง โดยเฉพาะเมื่อเพลงล่าสุดคือ “Let It Be” เพลงที่เคยถูกจดจำกับภาพทางการเมืองของ ทักษิณ ชินวัตร มาก่อน ว่า “ช่างหัวมัน …”
วันนี้…อนุทินนำกลับมาร้องบนเวทีการทูต ขณะที่ฝ่ายค้านกำลังเดินหน้ากระบวนการตรวจสอบรัฐบาล ดังนั้น “Let It Be” ในวันนี้สังคมตั้งคำถามหรือรอคำแปล …“ปล่อยให้มันเป็นไป” หรือ “ช่างหัวมัน” ใช่ไหม ?
แต่เรื่องที่รุมเร้ากระหน่ำรัฐบาลอยู่นั้น จะปล่อยช่างหัวมันอย่างนั้นหรือ ? เพราะยังมีฝ่ายค้านรอคำตอบอยู่ในสภา !”