ผมชื่อ แบเลาะ (บังเลาะ) อายุ 54 ปี ผมเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าในห้องแถวเล็กๆ แถวตลาดเก่าเมืองยะลา ร้านผมไม่มีแอร์ มีแค่พัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ กับจักรเย็บผ้าซิงเกอร์รุ่นเก่าที่เสียงดังเหมือนรถไถ แต่ฝีเข็มของผมแน่น และละเอียดที่สุดในซอยนี้
คนส่วนใหญ่มาหาผมเพราะซิปแตก หรือขากางเกงยาวเกินไป แต่… ชารีฟ มาหาผมเพราะเขาอยากซ่อนความเจ็บปวด
ชารีฟเดินเข้ามาในร้านเมื่อบ่ายวันศุกร์ ฝนกำลังตกพรำๆ เขาอายุราว 25 ปี หน้าตาคมเข้มแต่แววตาหม่นหมอง เขาหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่มาด้วย ขาข้างซ้ายของเขาเดินกะเผลกอย่างเห็นได้ชัด ทุกย่างก้าวดูยากลำบาก
…เขาหยิบกางเกงสแล็คสีดำตัวหนึ่งออกมาจากถุง กางเกงตัวนั้นเนื้อผ้าดี แต่ที่ขากางเกงข้างซ้ายมีรอยขาดวิ่น และมีคราบจางๆ ที่ซักไม่ออก
“แบ (ชื่อเรียกผม) ช่วยแก้ทรงกางเกงตัวนี้ให้ผมหน่อยได้ไหม” เขาถามเสียงเบา “แล้วก็… ช่วยปะรอยพวกนี้ให้เนียนที่สุด”
.ผมมองรอยแผลบนผ้า แล้วมองขาของเขา ผมรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ชารีฟคือหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายจากเหตุระเบิดที่ตลาดเมื่อ 6 เดือนก่อน เขาเสียขาไปข้างหนึ่ง และตอนนี้เขาใส่ขาเทียม
“ผมกำลังจะไปสอบสัมภาษณ์ครูอัตราจ้างวันจันทร์หน้า” เขาพูดต่อ มือที่กำกางเกงสั่นเทา “แต่ผมไม่อยากให้กรรมการเห็นขาเทียมชัดเกินไป และผมไม่มีเงินซื้อกางเกงใหม่… ตัวนี้ดีที่สุดที่ผมมีแล้ว”
เขาพยายามจะยืนตัวตรง แต่ไหล่ของเขาห่อเหี่ยวเหมือนคนพ่ายแพ้ ผมบอก “นั่งลงเถอะ เดี๋ยวแบจัดการให้”
ผมใช้เวลาตลอดบ่ายวันนั้น เลาะตะเข็บกางเกงออกทั้งหมด ผมไม่ได้แค่ปะรอยขาด แต่ผมออกแบบทรงกางเกงใหม่ ให้ขากางเกงฝั่งซ้ายกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่ออำพรางรอยนูนของข้อต่อขาเทียม และบุผ้าซับในนุ่มๆ เพื่อไม่ให้มันเสียดสีกับแผลเป็นของเขา
เมื่อผมส่งกางเกงคืนให้เขาลองใส่ เขาเดินไปที่กระจกบานยาว เขามองตัวเอง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเงียบๆ ทรงกางเกงที่ตัดเย็บใหม่ทำให้เขายืนดูสง่าผ่าเผย รอยขาดถูกซ่อมแซมจนกลายเป็นลวดลายตะเข็บที่ดูตั้งใจ
.”มันดูเหมือน… ผมเป็นคนปกติเลย” เขาพูดเสียงสั่น
เขาล้วงกระเป๋า หยิบธนบัตรใบละยี่สิบและเหรียญจำนวนหนึ่งออกมาวาง “ผมมีแค่นี้ เดี๋ยวถ้าผมได้งาน…”
“เก็บเงินไว้ซื้อชอล์กสอนเด็กเถอะ” ผมดันเงินคืนใส่มือเขา “ค่าตัดเย็บวันนี้ แบคิดเป็นรอยยิ้มของนักเรียนที่เธอจะไปสอนก็แล้วกัน”
ชารีฟมองผม นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโผเข้ามาจับมือสลามและกอดผมแน่น “ขอบคุณครับแบ ขอบคุณที่ทำให้ผมกล้าเดินออกจากบ้านอีกครั้ง”
.การกลับมาของครูชารีฟ….
หลังจากวันนั้น ผมก็ทำงานของผมไปเรื่อยๆ ท่ามกลางข่าวความไม่สงบที่ยังแว่วมาเป็นระยะ จนกระทั่งหนึ่งปีผ่านไป รถกระบะคันหนึ่งมาจอดหน้าร้าน ชารีฟเดินลงมาในชุดข้าราชการสีกากีเต็มยศ เขาเดินคล่องแคล่ว หลังตรง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“แบเลาะ! จำผมได้ไหม” เขาตะโกนมาแต่ไกล “ผมบรรจุเป็นครูแล้วนะ โรงเรียนในอำเภอบันนังสตา”
เขาไม่ได้มาคนเดียว เขาพาเด็กนักเรียนชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งลงมาด้วย เสื้อนักเรียนของเด็กคนนั้นเก่าและขาดที่ไหล่ “นี่ลูกศิษย์ผมเอง พ่อเขาเสียจากเหตุการณ์ความไม่สงบเมื่อเดือนก่อน วันจันทร์หน้าเขาต้องขึ้นรับทุนเรียนดี แต่เขาอายเสื้อที่ขาด”
ชารีฟยื่นเงินให้ผม 500 บาท “ค่าซ่อมเสื้อให้เด็กคนนี้ และเผื่อไว้สำหรับใครก็ตามที่เดินเข้ามาในร้านแบ แล้วต้องการความมั่นใจมากกว่าเสื้อผ้า”
บทเรียน: เข็มที่เย็บชีวิต….
ตั้งแต่วันนั้น ร้านตัดเย็บเล็กๆ ของผมมีป้ายกระดาษลังเขียนด้วยลายมือแปะไว้หน้าร้าน “ชุดโต๊บขาด ชุดละหมาดเสีย ชุดสมัครงานพัง หรือเด็กนักเรียนคนไหนชุดขาดแต่ไม่มีเงิน ..ซ่อมฟรี”
ในพื้นที่ที่เสียงระเบิดอาจดังขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ ผู้คนสูญเสียมากกว่าแค่ทรัพย์สิน พวกเขาสูญเสียความหวังและความเชื่อมั่นในตัวเอง หน้าที่ของผมไม่ใช่แค่เย็บผ้าให้ติดกัน แต่คือการเย็บเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลาย ให้กลับมาเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้ง
ผมบอกกับทุกคนที่เข้ามาเสมอว่า “รอยแผลเป็นบนเสื้อ หรือรอยแผลที่ขา ไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย แต่มันคือหลักฐานว่า…เราผ่านบททดสอบเรื่องร้ายๆ มาได้ และเรายังยืนอยู่ตรงนี้”
สงครามอาจทำลายตึกรามบ้านช่องได้ แต่มันทำลายน้ำใจของคนที่นี่ไม่ได้ ตราบใดที่จักรของแบเลาะยังหมุน ความหวังก็จะถูกถักทอต่อไป… ทีละฝีเข็ม
ซาบซึ้งน้ำใจของแบเลาะเหลือเกิน ไม่อยากอ่านคนเดียว แต่อยากให้เพื่อนพ้องน้องพี่ในกลุ่มนี้อ่านด้วย คงทราบนะคะ..อ่านจบแล้วสอนอะไรเราบ้าง?…
#ความฝันของคุณเสียงดังกว่าระเบิด
ขอบคุณเจ้าของเรื่อง
แบ่งปันสิ่งดีๆ ให้กัน: Nathananda Vegavakyananda January 18, 2026