หาดใหญ่จมบาดาล ฝนตกหนักที่สุดในรอบ 30 ปี น้ำสะสมราวคำสาป ระบบเตือนภัยช้าเกินไป การจัดการน้ำยังไม่ทันกับความรุนแรง จิตอาสารีบเข้าช่วย รัฐบาลลงพื้นที่แก้ปัญหา แต่เมืองทั้งเมืองยังรอความช่วยเหลืออย่างใจจดใจจ่อ… ใครจะรับผิดชอบเมื่อมหาอุทกภัยนี้คร่าชีวิตและทรัพย์สินประชาชน?

“หาดใหญ่กำสรวล”

จะโทษฟ้า โทษฝน จะโทษคน หรือโทษใคร

เศร้า เศร้า เศร้า นิยายน้ำเน่าเล่าซ้ำ คร่ำครวญทุกปีคือเรื่องน้ำท่วมทั่วเมืองไทย แต่ปีนี้ที่หาดใหญ่คือมหาอุทกภัยที่ใหญ่กว่าครั้งเก่าก่อน เราอาจจะโทษแผ่นดินแผ่นฟ้าหรือไม่ว่าจะโทษอะไร คำถามใหญ่คือใครเล่าจะเป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อฝนตกหนักที่สุดในรอบ 30 ปี เมื่อปริมาณน้ำฝนสะสมมากที่สุดในรอบ 300 ปี ราวกับว่านี่คือคำสาป

เราอาจจะโทษที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ อาจจะโทษฝนแสนห่าอันเหี้ยมโหด เราอาจจะโทษภาวะโลกรวนโลกร้อน โทษลมหนาวจากเมืองจีน โทษพายุใหญ่ โทษมรสุม หรือโทษปรากฎการณ์ลานีญา แต่ปัญหาใหญ่กว่าคือสิ่งที่เราเลือก สิ่งที่เราทำ ที่ล้วนเป็นปัญหาของระบบ ระบบเตือนภัยล่วงหน้าที่เตือนช้าเกินไป ระบบการบริหารจัดการน้ำที่ล้มเหลว ระบบการตอบสนองต่อปัญหาที่เป็นแบบเรื่อยๆ มาเรียงๆ เรารู้ว่าพายุใหญ่กำลังจะมาแต่เราก็ชาเฉย ทำไมเราต้องช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ

ขณะที่จิตอาสาเหล่ากู้ภัยหลั่งไหลเข้าช่วย รัฐบาลเหมือนอยู่ในความมืด คนในสภาก็ได้แต่พร่ำเพ้อ แต่คนที่ร่ำให้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความช่วยเหลือจะมาถึง

ได้แต่หวังว่า ปีหน้าเมื่อฝนตั้งเค้า เราจะยังจำคำรำพึงรำพันนี้ เพื่อให้ลุกขึ้นยืนหยัดได้ดีกว่า เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลง เพื่อจะเตรียมตัวได้ดีกว่า มิฉะนั้นเราก็จะต้องตกอยู่ในชะตากรรมนี้ ตกอยู่ในโศกนาฎกรรมเก่าๆ ของไทยที่ควรจะกลายเป็นเพียงเรื่องในอดีต