คุณพ่อเกษียณแล้ว ได้เงินบำนาญเดือนละหมื่นกว่า
ชีวิตไม่ได้ลำบาก แต่พ่อก็ยังชอบเก็บกระดาษ กล่อง ขวดพลาสติก ของในบ้านไม่เคยทิ้งเก็บไว้ขายทั้งหมด
ของชิ้นเล็กก็ปั่นจักรยานไปขายเอง ของชิ้นใหญ่ ลูกสาวก็ช่วยขับรถไปส่ง
ลูกไม่เคยห้าม เพราะเข้าใจว่าพ่อทำจนชิน แถมยังช่วยให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่า
จนค่ำหนึ่ง ระหว่างเดินเล่นด้วยกัน พ่อเห็นกล่องกระดาษใบใหญ่ข้างถังขยะ จึงรีบก้มลงจะหยิบทันที
ลูกสาวรีบจับแขนไว้
“พ่อคะ อย่าเก็บเลยค่ะ”
พ่อหน้าแดงทันที พูดด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธว่า
“หนูอายเหรอ? เก็บกระดาษมันผิดตรงไหน!”
ลูกสาวมองพ่อ แล้วพูดอย่างใจเย็น
“หนูไม่ได้อายค่ะพ่อ ของในบ้าน พ่ออยากเก็บ หนูไม่เคยว่า แต่ของตามกองขยะ ขออย่าเก็บอีกเลยนะคะ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า
“พ่อคิดดูนะ ลุงป้าแก่ ๆ ที่ต้องรื้อถังขยะ ทนหนาวทนร้อนเก็บของขาย เขาไม่มีเงินบำนาญ บางคนไม่มีลูกหลานดูแล เงินจากกระดาษไม่กี่แผ่น คือเงินข้าวมื้อถัดไปของเขา พ่อมีเงินบำนาญเดือนละหมื่นกว่าบาท เก็บกระดาษสำหรับพ่อคือฆ่าเวลา แต่สำหรับเขามันคือทางรอดของชีวิต พวกเขาแก่แล้ว ไม่มีวุฒิ ไม่มีทักษะ นอกจากเก็บของเก่า เขาจะทำอะไรได้อีก ถ้าพ่อไปแย่งของตรงนี้ มันไม่ต่างจากตัดทางหายใจของเขาเลยนะคะ”
พ่อยืนนิ่ง แววตาจากความน้อยใจ ค่อย ๆ กลายเป็นความละอาย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ ว่า
“พ่อผิดเอง ต่อไปนี้ พ่อจะไม่เก็บของตามถนนอีก แม้แต่ของที่บ้าน พ่อก็จะเอาไปวางไว้ข้างถังขยะ เผื่อให้คนที่จำเป็นกว่า”
ความมีศักดิ์ศรีที่แท้จริง ไม่ใช่ใส่ของแพง กินดีอยู่ดี แต่คือเมื่อคุณยืนอยู่สูงแล้ว คุณยังยอมก้มลงและเหลือที่ยืนให้คนข้างล่างหรือไม่?
คนมีเงินจำนวนไม่น้อย เอาความฉลาดมาอ้าง แต่ลืมไปว่าประโยชน์เล็กน้อยของคุณ อาจเป็นเงินช่วยชีวิตของใครอีกหลายคน!
ถ้าคุณมีรายได้มั่นคง อย่าเบียดช่องหายใจสุดท้ายของคนข้างล่าง!
…..
นุสนธิ์บุคส์