ในภาพจะเห็นโครงสร้างภูมิประเทศอย่างชัดเจนว่า “เนิน 350” อยู่ในระดับที่สูงกว่า “ปราสาทตาควาย” อย่างมีนัยสำคัญ และนี่ไม่ใช่รายละเอียดเล็กน้อย แต่คือ หัวใจของเกมสงครามทั้งหมด 

ผมตั้งข้อสังเกตว่า ฝ่ายกัมพูชามีความพยายาม ขุดหลุมขยายบังเกอร์ใต้ดินบริเวณเนิน 350

ในลักษณะเดียวกับโครงข่ายอุโมงค์เชื่อมต่อกันเป็นระบบ

ไม่ใช่แค่หลุมหลบภัยธรรมดา แต่เป็นการ “เตรียมพื้นที่ระยะยาว”

ทำไมเนิน 350 ต้องถูกยึดให้เบ็ดเสร็จ?

เพราะใครคุมที่สูง = คุมการมองเห็น

ใครคุมการมองเห็น = คุมการยิง

และใครขุดใต้ที่สูงได้ก่อน = ได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์แบบทวีคูณ

หากในช่วงที่มีการ เจรจาหยุดยิง

อีกฝ่ายสามารถ

ขยายบังเกอร์

ขุดอุโมงค์เชื่อมถึงกัน

วางระบบหลบซ่อนใต้เนิน 350 ได้ลึกและไกลกว่านี้

เมื่อนั้น การ “เจาะ” หรือ “เคลียร์พื้นที่” จะยากขึ้นหลายเท่า

ไม่ใช่แค่ยาก แต่ต้องแลกด้วย ชีวิตกำลังพลโดยตรง

เราสูญเสียทหารไปจำนวนมาก

ทั้งในพื้นที่ เนิน 350 และ ปราสาทตาควาย

ตั้งแต่การปะทะครั้งก่อน ต่อเนื่องมาจนถึงครั้งนี้

ทุกครั้งที่เวลาถูกยืดออก

ทุกวันที่พื้นที่ยังไม่ถูกปิดเกม

ความสูญเสียก็เพิ่มขึ้นตามลำดับ

*นี่คือเหตุผลที่ต้อง “จบให้เร็ว”

สงครามที่ยืดเยื้อ

ไม่ใช่สงครามที่ฉลาด

และไม่ใช่สงครามที่เมตตาต่อชีวิตคนของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

การยึดเนิน 350 ให้ได้อย่างเด็ดขาด

คือการลดการสูญเสียในระยะยาว

ไม่ใช่การเพิ่มความรุนแรง แต่คือการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

และวันนี้ 20 ธันวาคม 2568 พวกเราก็ทำมันสำเร็จ

เรายึดคืนได้แล้วทั้งเนิน 350 และปราสาทตาควาย

แหล่งอ้างอิง

– รายงานสถานการณ์จากกองทัพบก (วันที่ 20 ธันวาคม 68)

– google earth – แหล่งข่าวจากทหารในพื้นที่

เรียบเรียง : ศิษย์นายพล ภาพ : สมาคมคนรักข่าว #thaidigitalfootprint