ขอให้เรื่องนี้ได้ส่งต่อถึงหัวใจของใครอีกหลายคน 

ฉันชื่อ เวโรนิก้า อายุ 80 ปี

อยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ชั้นบนของร้านขายอุปกรณ์ช่างในไบรตัน

ฉันไม่มีอะไรมาก แต่ก็อยู่ได้

มีเงินบำนาญนิดหน่อย เงินเก็บเล็ก ๆ

กับสวนกระถางบนระเบียง  สะระแหน่ ไธม์ และต้นมะเขือเทศจอมดื้อหนึ่งต้น 

ทุกวันศุกร์ ฉันจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตเจ้าเดิม

เวลาเดิม รถเข็นคันเดิม

ซื้อชา ขนมปัง ซุปกระป๋อง

และแน่นอน… ช็อกโกแลตแท่งหนึ่ง — ของขวัญให้ตัวเอง 

วันหนึ่งฝนตก 

ฉันต่อคิวอยู่หลังหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอมีลูกเล็กสองคน  คนหนึ่งร้องเบา ๆ อีกคนกอดกระต่ายตุ๊กตาที่ขาดตาไปข้างหนึ่ง 

เธอวางของลงบนสายพาน นม ไข่ ข้าว ถั่วลันเตา ผ้าอ้อม

มือเธอสั่น

พนักงานบอกยอด 38.76 ดอลลาร์

เธอนิ่ง แล้วลองรูดบัตร  ปฏิเสธ

ลองอีกใบ  ปฏิเสธอีก

เธอกระซิบกับพนักงานเสียงสั่น

 ขอเอานมกับขนมปังออกได้ไหมคะ

ตอนนั้นเอง ฉันก็ทำบางอย่างโดยไม่คิด

ฉันยื่นบัตรของตัวเองให้พนักงาน

คิดรวมในบัตรฉันเลยค่ะ

หญิงสาวหันมามอง ตาเบิกกว้าง

 ไม่ได้หรอกค่ะ

ได้สิ ฉันตอบ

เราทุกคนต่างก็ต้องการความช่วยเหลือบ้างในบางเวลา

ฉันยิ้ม หยิบถุงของตัวเอง แล้วเดินออกมาก่อนที่เธอจะพูดคำขอบคุณ

ฉันไม่ได้ทำเพื่อจะได้รับคำขอบคุณหรอก

ฉันแค่จำได้ว่า ครั้งหนึ่งฉันก็เคยยืนอยู่ตรงนั้น

อายุน้อย ยากจน กลัว และเลี้ยงลูกคนเดียว

ตอนนั้นไม่มีใครช่วยฉันเลย 

ดังนั้นฉันจึงช่วย แล้วกลับบ้าน

แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้คือ

คืนนั้น หญิงสาวคนนั้น  ชื่อ เลย์ลา 

เขียนเรื่องนี้ลงในกลุ่มเฟซบุ๊กของชุมชนว่า

 วันนี้มีคนแปลกหน้าจ่ายเงินของในรถเข็นให้ฉัน

ผู้หญิงสูงอายุ ผมสีเทา ดวงตาใจดี

เธอไม่พูดสอน ไม่ถามอะไรเลย

แค่จ่าย แล้วเดินจากไป

ฉันร้องไห้ในรถ ลูก ๆ ได้กินข้าวเย็นเพราะเธอ

ถ้าใครรู้จักเธอ ฝากบอกทีว่า

คำว่าขอบคุณ มันไม่พอเลยจริง ๆ 

มีคนคอมเมนต์ว่า

รอเดี๋ยว เธอสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองรึเปล่า

อีกคนบอก เธออยู่เหนือร้านฮาร์ดแวร์ทอมป์สันใช่ไหม ฉันเห็นเธอรดน้ำต้นไม้ทุกเช้าเลย 

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คนก็เริ่มมาที่หน้าประตูบ้านฉัน

ไม่ใช่ผู้สื่อข่าว ไม่ใช่กล้อง

แต่เป็น เพื่อนบ้าน 

บางคนเอาดอกไม้มาให้

บางคนเอาแยมโฮมเมด

บางคนถักผ้าพันคอให้

วัยรุ่นคนหนึ่งทิ้งโน้ตไว้ว่า

 คุณช่วยเธอไว้ ฉันเลยอยากช่วยต่อ

ตอนนี้ฉันสอนหนังสือเด็กที่ศูนย์เยาวชนฟรีครับ 

จากนั้นก็มีจดหมายอีกมากมาย

พยาบาลคนหนึ่งเขียนว่า

 เมื่อคืนฉันอยู่กับคนไข้นานกว่าปกติ

เพราะคุณเตือนฉันว่า ความเมตตายังสำคัญ 

ชายที่กำลังบำบัดยาเสพติดเขียนว่า

 ผมคืนกระเป๋าสตางค์ที่เจอ เพราะคิดถึงคุณครับ

และเลย์ลาก็มาหาฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน

พาลูก ๆ มาด้วย

เรานั่งบนระเบียง ดื่มชา 

เด็กน้อยยื่นกระต่ายตาขาดให้ฉัน

 เขาชอบคุณค่ะ

ตอนนี้ฉันก็ยังไปซูเปอร์มาร์เก็ตทุกวันศุกร์เหมือนเดิม

บางครั้งก็มีคนจ่ายค่าช็อกโกแลตแท่งให้ฉันบ้าง

และฉันก็ยอมให้พวกเขาทำ

เพราะ ความเมตตาไม่เคยสิ้นสุด

มันแค่รอให้ใครสักคน กล้าเริ่มต้นอีกครั้ง 

และถ้าคุณกำลังสงสัย

คุณไม่จำเป็นต้องมีเงินเพื่อมอบความหวังให้ใคร

คุณแค่ต้อง มองเห็น เขาจริง ๆ

และบอกโดยไม่ต้องใช้คำว่า

 ฉันเคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน และตอนนี้ ฉันอยู่ตรงนี้กับคุณ