บทความนี้ ผู้เขียนได้เล่าเรื่องที่ทรัมป์ เจรจากับสีจิ้นผิงที่ปูซาน เมื่อ 6 วันที่ผ่านมา อ่านแล้วเดาอนาคตของโลกได้
เขาตั้งชื่อเรื่องว่า “จะเกิดอะไรขึ้นเมื่ออารยธรรมอายุ 249 ปีพยายามปราบอารยธรรมที่มีอายุเทียบเท่า 5,000 ปี?”
โดย เท็ดดี้ อดาร์นา
ทรัมป์เคยสัญญาว่า “ผมจะทำลายเศรษฐกิจของจีน มันจะไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก”
แต่ดูสิ เขายืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอย่างประหม่า สรรเสริญชายที่เขาเคยข่มขู่
“คุณยอดเยี่ยมมาก” ทรัมป์กล่าว “คุณคือผู้มีวิสัยทัศน์” นั่นไม่ใช่การทูต นั่นคือการยอมจำนนที่ซ่อนอยู่ในมารยาท
สี จิ้นผิง นั่งสงบนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน เป็นตัวแทนของความอดทนและการควบคุม เขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร เพราะประวัติศาสตร์อยู่ข้างเขาแล้ว
ทรัมป์ขอร้องให้จีนซื้อถั่วเหลือง ช่วยเกษตรกร และยกเว้นภาษี สหรัฐอเมริกา ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นจักรวรรดิที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ตอนนี้กลับต้องขอความช่วยเหลือด้านการค้าจากประเทศที่ตนเคยเยาะเย้ย และสี จิ้นผิง เขาเพียงกล่าวว่า “เราจะดูพฤติกรรมของคุณ”
นั่นคือพลังของชาติที่รู้ว่าตนเองชนะแล้ว
จากนั้นก็มาถึงจุดพลิกผันที่แท้จริง ทรัมป์ขอให้จีนจัดหาแร่หายาก ซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ที่มองไม่เห็นของพลังสมัยใหม่: เครื่องบินรบ ชิป เทคโนโลยี หากไม่มีแร่เหล่านี้ อุตสาหกรรมของอเมริกาจะพังทลาย เขากล่าวว่า “เราพร้อมจะร่วมมือ แค่จัดหาแร่ให้เรา”
สี จิ้นผิง ตอบว่า “เราจะพิจารณาดู”
ในวินาทีนั้น โลกเข้าใจแล้วว่าใครคือผู้ปกครองโลกในตอนนี้
และในขณะที่ชาติตะวันตกยึดติดกับความเย่อหยิ่งและการคว่ำบาตร จีนเสนอการเป็นพันธมิตรและการค้า ยุโรปเริ่มรับฟัง แอฟริกาได้ยอมรับไปแล้ว โลกเริ่มเปลี่ยนน้ำหนัก ไม่ใช่ด้วยเสียงเชียร์ แต่ด้วยการยอมรับอย่างเงียบ ๆ
ระเบียบโลก (ใหม่) ไม่ได้ล่มสลาย มันเป็นวิวัฒนาการ
และจุดศูนย์ถ่วงเคลื่อนไปทางตะวันออก จีนครองกลไกของโลกสมัยใหม่—แร่หายาก การผลิต โลจิสติกส์ และความยืดหยุ่น
สหรัฐฯ ยังคงพูดถึง “เสรีภาพ” และ “ความเป็นผู้นำ” แต่คำเหล่านั้นมาจากยุคสมัยที่ผ่านมาแล้ว ยุคใหม่ขับเคลื่อนด้วยห่วงโซ่อุปทาน ไม่ใช่คำขวัญ
ทรัมป์ออกจากการประชุมนั้นไม่ใช่ในฐานะผู้พิชิต แต่เป็นพยานของการผงาดขึ้นของอารยธรรมที่ชนะด้วยวินัย ไม่ใช่การครอบงำ
สี จิ้นผิงไม่จำเป็นต้องเยาะเย้ย ความสงบของเขาก็เพียงพอแล้ว เพราะพลังที่แท้จริงไม่ตะโกน มันเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ จนโลกขาดมันไม่ได้
มังกรได้ผงาดขึ้น ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความเชี่ยวชาญ และนกอินทรีที่เคยภาคภูมิใจ ตอนนี้โฉบไปมาด้วยความไม่แน่นอนเหนือท้องฟ้าที่กำลังจางหาย
ประวัติศาสตร์จะจดจำการประชุมนั้นว่าเป็นช่วงเวลาที่อเมริกายอมจำนน ไม่ใช่ด้วยความพ่ายแพ้ แต่ด้วยการตระหนักรู้ จีนชนะเกมที่มันไม่ได้เล่นด้วยซ้ำ
และนั่นคือวิธีที่จักรวรรดิล่มสลายในโลกสมัยใหม่
ไม่ใช่ผ่านสงคราม แต่ด้วยปัญญา
ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยความอดทน
ไม่ใช่ด้วยไฟ แต่ด้วยความเงียบ
มังกรไม่ได้พิชิตนกอินทรี
มันเพียงแค่อยู่รอดนานกว่ามัน
(ปูซาน, เกาหลีใต้, 30 ตุลาคม 2568)
ทวีศักดิ์ กออนันตกูล
20251105