INSIDE INSIGHT | “ชัยทัศน์”
ประจำวันที่ 22 พฤศจิกายน 2569
สภาฯ รุมซัก ป.ป.ช. “ไหวไหม ?”
กู้วิกฤตศรัทธา-ทลายกับดัก “เงินตามน้ำ” ปลวกแทะงบ ฯ ชาติ
สส. ฝ่ายค้าน-รัฐบาล ผนึกเสียงสะท้อนปมคอร์รัปชันพุ่ง-คดีค้างหมื่นเรื่อง
“หมอวิกรม” จี้ถามบรรทัดฐานสินน้ำใจหลังปิดจ๊อบ ชี้ชัดทางกฎหมายรับเกิน 3 พันบาทผิดสำเร็จทันที แนะ ป.ป.ช. ปรับเกมรุกเชื่อมข้อมูลการเงินไล่ล่าข้าราชการโกง
สภาผู้แทนราษฎรเดือด สส. หลากพรรคทั้ง “พริษฐ์-สาทิตย์-ชวน-ธนกร” ร่วมอภิปรายชำแหละการทำงาน ป.ป.ช. ท่ามกลางวิกฤตคดีทุจริตเกลื่อนเมืองและสำนวนค้างสะสมเกือบหมื่นเรื่อง ด้าน “นพ.วิกรม” ยิงคำถามแทงใจดำ “ป.ป.ช. ไหวไหม ?” พร้อมจี้ปม “เงินตามน้ำ” ในระบบเบิกจ่ายภาครัฐ ชี้ชัดตามกฎหมายมาตรา 128 ถือเป็นการทุจริตสำเร็จทันทีที่รับเกิน 3,000 บาท กดดันองค์กรอิสระเร่งเครื่องปรับกลยุทธ์เชิงรุกพิสูจน์ความหวังสุดท้ายของสังคม

วิกฤตศรัทธาหรือจุดเปลี่ยน ? เสียงสะท้อนกลางสภาจี้ ป.ป.ช. ทลายกับดัก “เงินตามน้ำ” กู้ความหวังสังคม
การประชุมสภาผู้แทนราษฎรในวาระพิจารณารับทราบรายงานผลการตรวจสอบและผลการปฏิบัติหน้าที่ของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567 และ 2568 กลายเป็นเวทีสำคัญที่สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งฝ่ายค้านและฝ่ายรัฐบาล อาทิ นายพริษฐ์ วัชรสินธุ, นายสาทิตย์ วงศ์หนองเตย, นายชวน หลีกภัย, นายธนกร วังบุญคงชนะ รวมถึง นพ.วิกรม เตชะธีราวัฒน์ ต่างลุกขึ้นอภิปรายสะท้อนภาพรวมปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันที่ยังคงลุกลามและทวีความซับซ้อนในระบบราชการไทย การอภิปรายครั้งนี้ไม่เพียงเป็นการตรวจสอบรายงานประจำปีตามหน้าที่ของฝ่ายนิติบัญญัติ แต่ยังเป็นการส่งสัญญาณเตือนถึงความคาดหวังของสังคมที่ฝากไว้กับ ป.ป.ช. ในฐานะองค์กรหลักที่เป็นปราการด่านสุดท้ายในการหยุดยั้งวงจรการโกงกินงบประมาณแผ่นดิน
ประเด็นที่สร้างแรงสั่นสะเทือนและสะท้อนหัวใจของปัญหาได้อย่างชัดเจน คือคำถามตรงไปตรงมาจาก นพ.วิกรม เตชะธีราวัฒน์ ที่ตั้งปุจฉาต่อตัวแทน ป.ป.ช. ว่าท่ามกลางปริมาณคดีทุจริตที่พุ่งสูงขึ้นและสำนวนคดีค้างสะสมเกือบหมื่นเรื่อง องค์กรแห่งนี้ “ไหวไหม ?” ที่จะแบกรับความหวังของประชาชน พร้อมทั้งจี้ถามถึงบรรทัดฐานทางกฎหมายต่อพฤติกรรม “เงินตามน้ำ” ซึ่งเป็นกลไกการทุจริตแบบแฝงตัวที่พบเห็นได้ทั่วไปในหน่วยงานภาครัฐ โดยเฉพาะในสายงานการเงิน พัสดุ และการจัดซื้อจัดจ้าง ที่มักอ้างว่าเป็นการให้สินน้ำใจภายหลังเสร็จสิ้นภารกิจโดยไม่มีการเรียกร้องล่วงหน้า

ในเชิงโครงสร้างและหลักกฎหมายการปราบปรามการทุจริต คำว่า “เงินตามน้ำ” ถือเป็นวาทกรรมที่ถูกนำมาใช้เพื่อลดทอนความรุนแรงทางศีลธรรมของการรับสินบน แต่ในทางกฎหมายตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 128 ได้วางกรอบไว้อย่างเด็ดขาดว่า เจ้าพนักงานของรัฐห้ามรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดเกินกว่า 3,000 บาท นอกเหนือจากที่กฎหมายกำหนด แม้ผู้ให้จะมอบให้ด้วยความสมัครใจหลังจบงานและผู้รับจะปฏิบัติหน้าที่ถูกต้องตามระเบียบทุกประการก็ตาม พฤติกรรมดังกล่าวจึงถือเป็นการทุจริตและเป็นความผิดสำเร็จทันทีที่รับไว้ เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลมไม่ให้เกิดการตอบแทนบุญคุณที่นำไปสู่การเอื้อประโยชน์ในอนาคต
ยิ่งไปกว่านั้น หากพิจารณาในมิติของการสืบสวนไต่สวนเชิงลึก “เงินตามน้ำ” มักเป็นเพียงหน้ากากของ “เงินทอน” หรือ “สินบน” ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 149 ที่รู้กันโดยปริยายระหว่างผู้ประกอบการกับเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจเบิกจ่ายงบประมาณ ปัญหาที่ทำให้คดีประเภทนี้ปราบปรามได้ยากคือลักษณะการสมยอมกันทั้งสองฝ่าย ทำให้ไม่มีผู้เสียหายโดยตรงมาร้องเรียน ส่งผลให้ข้าราชการสายการเงินจำนวนไม่น้อยย่ามใจและมองว่าการรับเงินหลังปิดโครงการเป็นเรื่องปกติธรรมดา จนกระทั่งถูกตรวจสอบเส้นทางการเงินย้อนหลังและกลายเป็นคดีความที่ทำลายอนาคตทางราชการในที่สุด
เสียงสะท้อนจาก สส. หลายคนในสภาฯ ครั้งนี้ จึงเป็นโจทย์ใหญ่ที่ท้าทายขีดความสามารถในการปรับตัวของ ป.ป.ช. อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากองค์กรยังคงยึดติดกับรูปแบบการไต่สวนที่ล่าช้าและตั้งรับรอให้มีผู้มาร้องเรียน ย่อมไม่อาจไล่ทันรูปแบบการทุจริตที่แปรเปลี่ยนเป็นเงินตามน้ำหรือผลประโยชน์ทับซ้อนได้ทันท่วงที ป.ป.ช. จำเป็นต้องยกระดับการทำงานเชิงรุก ทั้งการสร้างความชัดเจนทางบรรทัดฐานให้ข้าราชการตระหนักว่าเงินตามน้ำคืออาชญากรรมทางราชการ การใช้มาตรการกันผู้ให้ไว้เป็นพยานเพื่อทลายเครือข่ายการเบิกจ่าย และการเชื่อมโยงข้อมูลธุรกรรมทางการเงินร่วมกับธนาคารแห่งประเทศไทยและ ปปง. เพื่อตรวจจับความผิดปกติทันทีหลังการโอนเงินงบประมาณ
ท้ายที่สุด คำถามที่ว่า “ป.ป.ช. ไหวไหม” ซึ่งดังก้องขึ้นกลางสภาผู้แทนราษฎร จึงไม่ใช่เพียงคำถามของ นพ.วิกรม หรือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่เป็นคำถามแทนใจของคนไทยทั้งประเทศที่กำลังเฝ้ามองว่าองค์กรอิสระแห่งนี้จะสามารถก้าวข้ามข้อจำกัดภายใน ปรับกลยุทธ์ให้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมคอร์รัปชัน และพิสูจน์ตนเองให้สมกับที่เป็นความหวังหลักของสังคมในการขจัดปัญหาการทุจริตให้หมดไปจากแผ่นดินได้จริงหรือไม่




