เด็กชายตัวเล็กวัยราวสิบขวบยืนเท้าเปล่าอยู่หน้าร้านขายรองเท้า ตัวสั่นด้วยความหนาว ปลายจมูกแดงก่ำ มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อแจ็กเก็ตเก่าบาง ๆ
เขายืนจ้องมองรองเท้าบูทยาวสำหรับฤดูหนาวที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกด้วยสายตาไม่วางตา
หญิงคนหนึ่งที่เดินผ่านมาหยุดมองเห็นภาพนั้น เธอถามอย่างอ่อนโยน
หนูจ๋า กำลังดูอะไรอยู่หรือจ๊ะ? คิดอะไรอยู่ในใจเหรอ?
เด็กชายก้มหน้าตอบเบา ๆ
ผมกำลังขอพรจากพระเจ้า… ให้ได้รองเท้าสักคู่ครับ
หญิงคนนั้นไม่ลังเลเลย เธอจับมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเด็กชาย แล้วพาเข้าไปในร้านรองเท้า
เธอบอกพนักงานให้เอาถุงเท้าอุ่น ๆ มาหกคู่ พร้อมกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูหนึ่งผืน
พนักงานรีบนำของทั้งหมดมาให้
หญิงคนนั้นพาเด็กไปยังมุมด้านหลังของร้าน ถอดถุงมือของตนออก แล้วค่อย ๆ ล้างเท้าเล็ก ๆ ที่แข็งชาให้เด็กชาย
จากนั้นเธอใช้ผ้าขนหนูซับเท้าให้แห้ง ใส่ถุงเท้านุ่ม ๆ และช่วยเขาสวมรองเท้าบูทหนังหนาอย่างทะนุถนอม
“เอาคู่นี้ค่ะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
เธอจ่ายเงินและขอให้พนักงานห่อถุงเท้าที่เหลือให้ แล้วมอบให้เด็กชายถือไว้
ก่อนจะลูบศีรษะเขาเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
เอาล่ะจ๊ะ ตอนนี้หนูคงอุ่นขึ้นมากแล้วนะ
หญิงคนนั้นกำลังจะเดินจากไป แต่เด็กชายรีบคว้ามือเธอไว้ มองขึ้นมาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า แล้วถามเสียงสั่นว่า
คุณผู้หญิงครับ… คุณเป็นภรรยาของพระเจ้าหรือครับ?
Lullaby for the Soul