โกดังร้างกลางท่าเรือเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกจากท่อสนิมดังก้องสะท้อนทั่วห้อง
แสงไฟนีออนเก่าเพียงดวงเดียวห้อยโยกเหนือโต๊ะเหล็กกลมผุกร่อน เผยให้เห็นแผนที่ถนนที่ถูกคลี่กางอยู่กลางโต๊ะ
ขอบกระดาษยับย่นเหมือนผ่านการขยำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
กลิ่นสนิมคลุ้งปนควันบุหรี่จนบรรยากาศหนาแน่นราวกับหมอกที่กดทับให้หายใจติดขัด
สี่คนกึ่งล้อมรอบโต๊ะ กระดาษแผนที่ถูกคลี่กาง ขอบยับย่นแทบจะฉีกขาด วงปากกาสีแดงตรงสี่แยกกลางแผนที่สะดุดตาเหมือนเลือดสด ๆ หยดลงบนกระดาษ
ฝ่ามือหนักตบลงบนโต๊ะจนสั่นสะเทือน เสียงทุ้มต่ำเปล่งชัด
“คืนนี้… ทุกอย่างต้องสิ้นสุด ทุกคนเข้าใจไหม”
ดวงตาเขาคมกริบใต้คิ้วหนาข่มทุกคู่สายตาให้ก้มต่ำโดยไม่ต้องตะโกน
เสียงเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนลูกพี่จะพูดชัดถ้อยชัดคำ
”ทุกคนรู้แก่ใจดีใช่ไหม ว่าพวกเราทำงานเสี่ยงตาย แต่ละครั้งรอดได้ก็บุญแล้ว ทุกคนรู้ใช่ไหม ก็แค่มีกินแต่ไม่มีใช้ ขณะที่เขากินดีอยู่ดีมีสุข เป็นหัวหน้ามาเฟียที่ไม่ดูแลทุกข์สุขของลูกน้อง….
ถ้าฉันเป็นหัวหน้าใหญ่แทน ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง แกจำคำนี้ไว้….“
ทุกคนชูมือสูงยอมรับ…
ชายร่างผอมเหงื่อเกาะขมับยกมือเช็ด รีบเอ่ยเสียงสั่น
“แต่ลูกพี่แน่ใจหรือ ว่านายใหญ่จะใช้ถนนเส้นใหญ่ ไม่วกเข้าซอยอื่น”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น คล้ายเย้ยความกังวล
“ไอ้ผอม… ฉันรู้นิสัยเขาดีกว่าใคร เป็นใหญ่แต่ใจนิดเดียว ขี้กลัวต้องมีรถคุ้มกันเปิดหัวปิดท้าย ปกป้องแน่นหนายิ่งกว่าใข่ในหิน
แต่ถ้าเราคุมไฟแดงได้ตรงนี้… ..เชื่อซีไม่มีทางรอด”
คนที่นั่งห้อยบุหรี่ไว้ที่มุมปากเคาะนิ้วเบา ๆ บนเข่า
“ถ้างั้นผมจะขับรถตัดหน้า บังคับให้เลี้ยวเข้าซอยเอง”
เสียงตอบรับเรียบแต่หนักแน่นดังตามมา “ไอ้ดำ..แกเหมาะมาก… เรื่องนี้แกรับผิดชอบ”
มุมห้อง ร่างท้วมถือวิทยุ กดเช็กสัญญาณแล้วก้มตามแผนที่
“หัวหน้า… เวลาแน่นอนหรือยัง”
ฝ่ามือเคาะโต๊ะสามครั้งติดกัน ก้องกังวาน
“สิบเจ็ดนาฬิกาสี่สิบห้า ไฟแดงคุมได้สองนาที ทุกอย่างต้องลงตัว ถ้าเกินหกโมง ทุกอย่างจะล้ม จำให้ดี..ไอ้อ้วน“
โกดังทั้งโกดังเงียบจนได้ยินเพียงลมหายใจ ทุกเงาสั่นไหวไปตามแสงไฟนีออนที่กระพริบวูบวาบ
เสียงห้าวแหบจากมุมหนึ่งเอ่ยช้า ๆ
“ถ้ารถเปลี่ยนเส้นทางล่ะ”
หัวหน้าช้อนสายตามอง ราบเรียบแต่เย็นเฉียบ
“ถ้ารถเบนไปทางอื่น มีสัญญาณให้ยิงยางรถ ต้องหยุดให้ได้ … คืนนี้มันไม่มีทางหนี”
คำพูดนั้นเหมือนตรึงอากาศในห้องให้หนืดข้นจนกลืนไม่ลง
อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ
“พูดกันตรง ๆ ถ้าเราพลาด พรุ่งนี้เช้าพวกเราต่างหมดสิทธิ์หายใจ”
ริมฝีปากหัวหน้าขยับเป็นรอยยิ้มมุมปาก แววตาสะท้อนความมุ่งมั่นไม่ไหวเอน
“ไม่มีพลาด คืนนี้ฉันจะก้าวขึ้นเป็น“หัวหน้ามาเฟีย“ แทน ทุกวินาทีต้องเป๊ะ… ทุกคนเข้าใจ”
มือสี่คู่ยกขึ้นซ้อนกันกลางโต๊ะ โดยไม่ต้องสาบานเป็นคำพูด แต่หนักหน่วงยิ่งกว่าคำสัญญาใด
ฝนเพิ่งซา เหลือเพียงหยดน้ำพราวบนถนนราวกับคราบน้ำตาของเมือง แสงไฟจากตึกสูงสาดเป็นลำบาง ๆ ลงบนทางเท้าเปียก เสียงยางบดถนนเปียกครืดคราดเหมือนฟันกรามกำลังขบกัด
คนแรกยืนเงียบที่มุมตึก ดวงตาจับจ้องถนนตรงหน้า มือขวากุมปืนแน่น มือซ้ายสั่นเล็กน้อยจากความตึงเครียด ลมหายใจเขาหนักราวกับกำลังกลืนไฟในอก
อีกยืนใกล้ ๆ จ้องไปยังทางเข้าออกทุกซอย สายตาเขาแหลมคมเหมือนนักล่าที่ซุ่มรอเหยื่อ แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก
เงาร่างหนึ่งพิงกำแพงมุมตึก มือขวากำปืนแน่นจนข้อซีด ลมหายใจหนักรัวเหมือนจะฉีกอก เงาของเขายืดยาวบนพื้นทาง คล้ายจะลากเจ้าของลงสู่ขุมนรก
เสียงวิทยุแตกพร่า “… พร้อมหรือยัง”
“พร้อม”
หัวหน้ามาเฟียนั่งในรถยนต์“เป้าหมาย”แล่นมาข้างหน้า ไฟหน้าสาดเข้าเป็นลำ กลิ่นน้ำมันคลุ้งผสมไอฝน
“เข้ามุม… อย่าให้หลุด” เสียงดังหนักแน่น
เกิดนาทีระทึกมีจักรยานยนต์พุ่งตัดหน้า ยางรถเป้าหมายเบรกกะทันหัน เสียงลื่นก้องสนั่น
“เปลี่ยนแผน,เปลี่ยนแผน รถสำรอง“ ลูกพี่สั่งทางวิทยุ
ไฟหน้ารถอีกคันพุ่งออกจากปั๊ม เสียงเครื่องคำรามสะท้อนกำแพง น้ำกระเซ็นใส่กำแพงดำเปื้อน
ฝนหวนกระหน่ำลงอีกระลอก รถเป้าหมายถูกบีบเข้าซอยแคบเต็มเศษขวดแตก ตามแผน
“ยิงยาง” คำสั่งก้องดังกระแทกอากาศ
เสียงปืนปะทุ ยางแตกสะบัด รถโคลงเคลงก่อนหยุดสนิท กลิ่นไหม้คละคลุ้ง
”เรียบร้อยแล้ว” เสียงหนึ่งหอบเหนื่อยปลดปล่อย
ลูกพี่รี่ออกจากมุมมืด ยิ้มมุมปากส่งสัญญาณให้กลับที่ตั้ง
แต่เสียงไซเรนกลับดังขึ้นจากทุกทิศ แสงไฟแดง น้ำเงินวูบวาบสะท้อนผนังตึก เจ้าหน้าที่นับสิบโผล่จากเงามืด ปืนจ่อทุกทิศ
”ตำรวจ..“
เขาไม่รีรอ ส่งสัญญาณลูกน้องโต้ตอบเปิดทางหนี
ไม่ต้องไปสนใจศพในรถ
เสียงปืนโต้กลับดังสนั่น ควันดินปืนฟุ้งคลุ้ง
ร่างหนึ่งล้มลง เลือดผสมฝนไหลนอง ตายคาที่ !
อีกคนถูกกดมัด ฮึดสู้ ถูกยิงสวน ตายทันที !
เขาพลาด จนมุมข้างกำแพง พยายามหนี ตำรวจยิงจนทรุด
ตำรวจประคองเขาออกมาด้านนอก
เห็นรถ “เป้าหมาย” ชนกำแพงพังยับยู่ยี่อยู่กับที่ ไฟหน้าเปิดค้าง ควันยังคุกรุ่น คงเผาร่างคนในรถไปหมดแล้ว
เขาถอนหายใจ …!
จ้องรถอีกครั้งเหมือนจะบอกตัวเองว่า
แม้เขาไม่ตาย ก็ไม่ได้แตกต่างเท่าใดกับความตายที่เห็นตรงหน้านี้ !!
ตำรวจกระแทกให้รีบเดิน…
ชะเง้อข้างหน้า เบิกตาโพลงกับศพลูกน้องอีกคน นอนแผ่ราบข้างรถอย่างเอน็จอนาถ
เขาถอนหายใจกับลูกน้อง เหมือนแมงเม่าบินตายในกองไฟ รวมทั้งอิสรภาพของเขาที่สูญสิ้น
ความเงียบกดทับชั่วครู่ ก่อนแสงไซเรนท้อนเงาของกลุ่มคนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์
หยุดชงักตกใจเมื่อดวงตาคมกริบจ้องมา มุมปากเผยอยิ้มเย้ยหยัน แล้วหมุนตัวกลับหายไปในความมืด….!
”หัวหน้ามาเฟีย“ ที่เขาตามฆ่า !