INSIDE INSIGHT | “ชัยทัศน์”

ประจำวันที่2 สิงหาคม 2569

“ต่างคนต่างอยู่”  กับความเปราะบางของโครงสร้างสังคมไทย

เมื่อการดิ้นรนเพื่อชีวิตที่ดีกว่า ต้องแลกด้วยความโดดเดี่ยวบนเส้นทางไร้ตาข่ายรองรับ

                              การเสียชีวิตอย่างปริศนาของ “ฮลุน โซโล่” หรือ บวรทัต เป็งสุข นักเดินทางไกลและคอนเทนต์ครีเอเตอร์ชาวไทยวัย 27 ปี ณ ประเทศจอร์เจีย ไม่เพียงแต่สร้างความโศกเศร้าให้แก่ผู้ติดตามทั่วประเทศ หากแต่ยังได้เปิดแผลเรื้อรังของสังคมไทย ที่สะท้อนผ่านภาพความเหลื่อมล้ำทางโอกาส ภาระอันหนักอึ้งของเยาวชนในการถีบตัวเองพ้นความยากจน และข้อจำกัดในการคุ้มครองพลเมืองจากภาครัฐ ท่ามกลางกระแสความนิยมของการท่องเที่ยวคนเดียวในยุคดิจิทัล

                              เรื่องราวของ“ฮลุน” เริ่มต้นจากเด็กกำพร้าผู้เติบโตมากับย่าในต่างจังหวัด ผ่านความอดอยากและขาดแคลน แต่ยึดมั่นในการศึกษาจนสอบคว้าทุนจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ ก่อนจะใช้ความพยายามเก็บหอมรอมริบจากการทำงานหนักเพื่อออกเดินทางท่องโลกกว่า 50 ประเทศ เส้นทางชีวิตดังกล่าวทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อน “ความเหลื่อมล้ำทางโอกาส” ในสังคมไทยอย่างชัดเจน ที่ซึ่งเยาวชนจากรากหญ้าไม่สามารถพึ่งพาโครงสร้างสวัสดิการรัฐได้ พวกเขาถูกบังคับกลายๆ ให้ต้อง “สู้ด้วยลำแข้งอย่างหนักหน่วง” เพียงลำพัง เพื่อไขว่คว้าหาพื้นที่ยืนและคุณค่าในชีวิต

                                 ในมิติวัฒนธรรมร่วมสมัย การเดินทางรอบโลกและการเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ของฮลุน ได้สะท้อนภาพลวงตาแห่งความสุขและความสำเร็จบนหน้าจอโซเชียลมีเดีย สังคมมักเสพและชื่นชมปลายทางความสำเร็จโดยมองข้าม “ต้นทุนทางจิตใจ” และความเปราะบางของปัจเจกชนที่ต้องเผชิญกับความเสี่ยงอันตรายในต่างแดนโดยไม่มีที่ปรึกษา เมื่อเกิดเหตุวิกฤตขึ้น ช่องว่างของระบบการช่วยเหลือระหว่างประเทศ ก็ยิ่งตอกย้ำถึงความล่าช้าและข้อจำกัดในการปกป้องดูแลพลเมืองไทยในยามที่ต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด

                                เมื่อหันกลับมามองมาตรฐานสากล นานาประเทศที่มีระบบคุ้มครองพลเมืองที่แข็งแกร่งมักมีเครื่องมือเชิงรุกที่ชัดเจน เช่น ระบบลงทะเบียนการเดินทางออนไลน์ (Travel Registration Systems) ที่ช่วยให้รัฐสามารถติดตามตัวและแจ้งเตือนภัยพลเมืองในต่างแดนได้แบบเรียลไทม์ รวมถึงการมี “กองทุนฉุกเฉินกงสุล” ที่พร้อมสนับสนุนค่าใช้จ่ายเร่งด่วนในการประสานงานทางกฎหมายหรือการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยข้ามประเทศ ในขณะที่ประเทศไทยยังคงพึ่งพาการประสานงานแบบตั้งรับและจำกัดด้วยงบประมาณ ทำให้เมื่อเกิดเหตุวิกฤตกับนักเดินทางเดี่ยว รัฐจึงทำได้เพียงเป็นตัวกลางส่งต่อเอกสาร มากกว่าการมีกลไกเชิงรุกเข้าไปโอบอุ้มอย่างทันท่วงที

                             ความสูญเสียครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่โศกนาฏกรรมส่วนบุคคล แต่เป็นการกระตุกเตือนให้สังคมหันมาพิจารณาระบบความปลอดภัยและโครงสร้างการเยียวยาอย่างจริงจัง ช่องว่างระหว่างระบบสากลกับความจริงของไทยนี้ ยิ่งตอกย้ำภาพสะท้อนอันเจ็บปวดว่า ท้ายที่สุดแล้วโครงสร้างสังคมไทยก็ยังคงขับเคลื่อนด้วยตรรกะแบบ “ต่างคนต่างอยู่ -สู้กันเอง” 

                          ใครกำเงินและหาทางรอดได้ด้วยตัวเองก็โชคดีไป แต่ใครที่พลัดหลงตกลงไปในรอยต่อของความเหลื่อมล้ำและไร้ซึ่งตาข่ายรองรับจากรัฐ ก็ต้องเผชิญกับชะตากรรมอันโดดเดี่ยว เปรียบเสมือนสังคมที่ต่างคนต่างวิ่งอยู่ในลู่วิ่งแห่งความอยู่รอด โดยไม่มีใครหันมามองอย่างแท้จริงว่าเบื้องหลังความฝันอันงดงามนั้น มีชีวิตที่เปราะบางเท่าใดที่ต้องแตกสลายไปตามลำพัง

#ฮลุน โซโล่#คอนเทนต์ครีเอเตอร์#INSIDE INSIGHT#ชัยทัศน์วิเคราะห์#THAITRIBUNE#ความเหลื่อมล้ำ