ภาพเดียว เขย่านิยามความน่าเชื่อถือการเมืองไทย

  “ภาพเก่า ปล่อยใหม่” คือสัญญาณว่าเกมการเมืองไทยกำลังเข้าสู่ระดับปฏิบัติการข่าวสาร IO ชั้นสูง

                              หลัง ปปง. อายัดทรัพย์เครือข่ายสแกมเมอร์ข้ามชาติอย่าง “เบน สมิธ,ยิน เลียก” เพียงไม่กี่ชั่วโมง โลกออนไลน์ก็เต็มไปด้วยภาพนักการเมืองระดับสูงร่วมเฟรมกับเบน สมิธ ตามมาด้วยการร้อง ปปช. สอบว่านายอนุทิน นายเอกนิติ ผิดจริยธรรมหรือไม่ จังหวะแบบนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คือ “การจัดจังหวะ” ที่ต้องการเปลี่ยนความสงสัยของประชาชนให้กลายเป็นความไม่ไว้วางใจในทันที

                             การอายัดทรัพย์ของ ปปง. เป็นจุดเริ่มต้นของควันไฟเป็นกลุ่มก้อนโตที่ลามไว เมื่อภาพถ่ายร่วมโต๊ะอาหารในอดีตถูกปล่อยออกมาพร้อมกันอย่างประจวบเหมาะ ผู้มีอำนาจจึงถูกเชื่อมโยงแบบอัตโนมัติว่าน่าจะ “เกี่ยวข้อง” กับเครือข่ายสแกมเมอร์ แม้คำชี้แจงจะระบุว่าภาพถ่ายเหล่านั้นเกิดขึ้นหลังรัฐประหาร 2557 และมาจากงานที่มีผู้คนมากมาย แต่ในสงครามข้อมูล สิ่งที่ประชาชน“เห็น” สำคัญกว่าสิ่งที่“เป็นจริง”เสมอ

                             ปรากฏการณ์นี้มีคุณสมบัติครบถ้วนของปฏิบัติการ IO ที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ใช้ภาพจริง เล่นกับอารมณ์ และจุดกระแสสังคมเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของฝ่ายการเมืองตรงข่ามที่เป็นเป้าหมาย ก่อนการเลือกตั้งที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างเร็ว ผลลัพธ์คือ“เรื่องราว” ที่ถูกสร้างขึ้นทันทีว่า “ผู้มีอำนาจอาจเชื่อมโยงกับสแกมเมอร์ข้ามชาติ” ทั้งที่ยังไม่มีข้อเท็จจริงใดชี้ชัด ความเสียหายทางภาพลักษณ์จึงเกิดขึ้นเร็วกว่าข้อเท็จจริงจะเดินทางไปถึงสาธารณะ

                              คำร้องของนายศรีสุวรรณ จรรยา ต่อ ปปช. ยิ่งเติมเชื้อไฟให้ประเด็นนี้พุ่งต่อในสื่อ เพราะมาตรฐานจริยธรรมสูงสุดของนักการเมืองนั้นตีความได้กว้างมาก แม้เพียงการร่วมเฟรมกับบุคคลที่ภายหลังถูกกล่าวหา ก็เพียงพอให้เกิดข้อสงสัย และข้อสงสัยนี่เองคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในยุทธศาสตร์ IO เพราะไม่ต้องมีมูลครบถ้วน แค่สร้างบรรยากาศของความคลุมเครือก็เพียงพอที่จะสั่นคลอนฐานคะแนนได้แล้ว

                          ท้ายที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การพิสูจน์ถูกผิดในพริบตา แต่เป็นการต่อสู้ทางภาพลักษณ์ให้ประชาชนเห็น  การปล่อยภาพเก่าในวันที่อายัดทรัพย์จึงไม่ต่างจากการ “จุดระเบิดข่าวสาร” ให้สังคมตั้งข้อสงสัยอย่างพร้อมเพรียง ไม่ว่าผู้นำจะเกี่ยวข้องจริงหรือไม่ก็ตาม เกมนี้คือเกมทำลายความเชื่อมั่นทางการเมืองโดยตรง และผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องปฏิบัติการข่าวสารย่อมรู้ดีว่าความเสียหายทางการรับรู้บางครั้งรุนแรงยิ่งกว่าเอกสารคดีเสียอีก

                 “ในยุคนี้ คนในรูปไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน แต่คนปล่อยรูป รู้ดีว่าจะให้ใครเสียหายที่สุด”

                  ลองดูกันก็ได้  ว่านายอนุทิน เจ้าของวลี “คุณรู้จักผมน้อยไป”  “You know me little go”  จะแก้เกมอย่างไร !

ผู้เขียน  “ชัยทัศน์“ 

6/12/2568