คุณผู้หญิงครับ… คุณเป็นภรรยาของพระเจ้าหรือครับ?

เด็กชายตัวเล็กวัยราวสิบขวบยืนเท้าเปล่าอยู่หน้าร้านขายรองเท้า ตัวสั่นด้วยความหนาว ปลายจมูกแดงก่ำ มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อแจ็กเก็ตเก่าบาง ๆ

เขายืนจ้องมองรองเท้าบูทยาวสำหรับฤดูหนาวที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกด้วยสายตาไม่วางตา

หญิงคนหนึ่งที่เดินผ่านมาหยุดมองเห็นภาพนั้น เธอถามอย่างอ่อนโยน

หนูจ๋า กำลังดูอะไรอยู่หรือจ๊ะ? คิดอะไรอยู่ในใจเหรอ?

เด็กชายก้มหน้าตอบเบา ๆ

ผมกำลังขอพรจากพระเจ้า… ให้ได้รองเท้าสักคู่ครับ

หญิงคนนั้นไม่ลังเลเลย เธอจับมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเด็กชาย แล้วพาเข้าไปในร้านรองเท้า

เธอบอกพนักงานให้เอาถุงเท้าอุ่น ๆ มาหกคู่ พร้อมกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูหนึ่งผืน

พนักงานรีบนำของทั้งหมดมาให้

หญิงคนนั้นพาเด็กไปยังมุมด้านหลังของร้าน ถอดถุงมือของตนออก แล้วค่อย ๆ ล้างเท้าเล็ก ๆ ที่แข็งชาให้เด็กชาย

จากนั้นเธอใช้ผ้าขนหนูซับเท้าให้แห้ง ใส่ถุงเท้านุ่ม ๆ และช่วยเขาสวมรองเท้าบูทหนังหนาอย่างทะนุถนอม

“เอาคู่นี้ค่ะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

เธอจ่ายเงินและขอให้พนักงานห่อถุงเท้าที่เหลือให้ แล้วมอบให้เด็กชายถือไว้

ก่อนจะลูบศีรษะเขาเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

เอาล่ะจ๊ะ ตอนนี้หนูคงอุ่นขึ้นมากแล้วนะ

หญิงคนนั้นกำลังจะเดินจากไป แต่เด็กชายรีบคว้ามือเธอไว้ มองขึ้นมาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า แล้วถามเสียงสั่นว่า