หน้าแรกเรื่องสั้นลูกมาปรึกษา....ผมจะผิดไหมถ้าผมจะเอาคุณพ่อที่แก่ไปไว้ที่บ้านพักคนชรา

ลูกมาปรึกษา….ผมจะผิดไหมถ้าผมจะเอาคุณพ่อที่แก่ไปไว้ที่บ้านพักคนชรา

เผยแพร่

spot_img

ลูกมาปรึกษา….ผมจะผิดไหมถ้าผมจะเอาคุณพ่อที่แก่ไปไว้ที่บ้านพักคนชรา 

เพราะผมทำงานอยู่ต่างจังหวัด ทิ้งพ่อในวัยชราให้อยู่คนเดียว และช่วงนี้ บ่อยครั้งที่เจ้านายให้ผมเดินทางไปต่างประเทศ.

เพิ่งมาทราบว่าเดี๋ยวนี้มีศูนย์ดูแลผู้สูงอายุของเอกชน..ให้บริการดีมาก..  ผมจึงไปดูและถ่ายรูปมาให้พ่อดู..  เผื่อพ่อจะได้ตัดสินใจไปอยู่ศูนย์ดังกล่าว..  ผมกลับบ้าน นั่งลงใกล้ๆ พ่อ… ไม่รู้จะพูดกับพ่ออย่างไรดี…  สุดท้ายตัดสินใจเอ่ยคำ…

ผม : “พ่อครับ ผมไม่ค่อยมีเวลาดูแลพ่อ..สงสารพ่อ..พ่อคงเหงา.. พ่อไปอยู่ที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุดีไหมครับ..”

สิ้นเสียงพูดผม พ่อน้ำตาไหลอาบแก้ม.. 

ผมตัดสินใจส่งภาพที่ถ่ายมาให้พ่อดูพร้อมกับพูด

ผม :  “เดี๋ยวนี้ศูนย์เขาพัฒนาไปมากแล้ว เขาให้บริการดี อบอุ่น พ่อดูภาพก่อนสิครับ”

พ่อรับภาพของศูนย์ที่ผมถ่ายมา ยกขึ้นดู  ถึงกับร้องไห้โฮพร้อมกับพูด

พ่อ : “ทำไม มึงเพิ่งมาบอกกู” ไปๆวันนี้เลย

ข่าวล่าสุด

”ปลดล็อก“…ที่ดินเวนคืน รฟม.เปิดทางเอกชนใช้ทางเข้า-ออกได้ แต่ห้ามใช้ทรัพย์สินรัฐเอื้อประโยชน์เฉพาะราย

บทเรียน “แอชตัน-อโศก” ย้ำว่า อำนาจรัฐต้องชอบด้วยกฎหมายและรับผิดชอบต่อสาธารณะ

ย้อนรอยความฝันและตัวตนที่เคยหล่นหาย: สิทธิธรรม โรหิตะสุข กับนิทรรศการเฉพาะกิจ “ว่าด้วยนักศึกษาศิลปะคนหนึ่งซึ่งมีความฝันอยากเป็นศิลปินคอนเซปชวลแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ : กรณี สิทธิเดช โรหิตะสุข”

ในเส้นทางชีวิตของคนเรา มีสักกี่ครั้งที่เราจะได้หวนกลับไปพบกับ "ความฝันในวัยเยาว์" ที่เคยหล่นหายไประหว่างทาง นิทรรศการศิลปะล่าสุดจาก สิทธิธรรม โรหิตะสุข (หรือที่หลายคนคุ้นเคยในชื่อเดิม สิทธิเดช โรหิตะสุข) ณ VS Gallery

อุเทนถวาย-ปทุมวัน ปมขัดแย้ง…ครึ่งศตวรรษ !

งดเรียน 90 วันอาจหยุดเหตุเฉพาะหน้า แต่ไม่อาจหยุดวงจรความรุนแรง

23 ตุลาคม วันปิยมหาราช

วันคล้ายวันเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์ผู้ทรงได้รับการถวายพระราชสมัญญานามว่า “พระปิยมหาราช”

ข่าวอื่นๆ

เรื่องสั้น  “บ้านชายป่า”

ศพแรกถูกพบในเช้าวันจันทร์ ชายวัยกลางคนหายออกจากบ้านไปตั้งแต่คืนก่อน และไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้าไปในป่าทำไม กระทั่งรุ่งเช้า ชาวบ้านพบร่างของเขานอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ห่างจากถนนไม่ถึงสองกิโลเมตร หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มีศพที่สอง

เรื่องสั้น  “น้ำใจบนทางเปลี่ยว”

หนุ่มใหญ่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือขวากำพวงมาลัยรถเก๋งเก่าๆ ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ส่วนมือซ้ายวางพาดอยู่บนขอบประตูรถ แสงจากฟ้าแลบสะท้อนให้เห็น "รอยแผลเป็นทางยาวตรงข้อมือซ้าย" มันขรุขระและลึกหนา ดูเป็นตำหนิที่น่าเกลียดที่สุดบนร่างกายของเขา

เรื่องสั้น  “ปริศนา ห้องริมสุด”

เงียบสงัดของเวลาใกล้รุ่งที่ความมืดเริ่มจางหายไปภายใต้เงาเมฆหนาครึ้มฝน เขาควรจะจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราให้นานกว่านี้กลับสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยสัมผัสประหลาดที่กรีดผ่านความรู้สึก แอร์ในห้องยังคงทำงานส่งเสียงครางหึ่งเบา ๆ ทว่าอากาศรอบกายกลับเย็นเยียบผิดปกติจนรู้สึกได้ถึงไอหนาวที่ลามเลียไปตามแนวกระดูกสันหลัง