เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งดังสม่ำเสมอ ราวกับใครบางคนกำลังหายใจอยู่ในความมืด
แสงไฟนีออนจากบาร์ริมชายหาดสาดกระทบผิวน้ำเป็นสีแดงสลับม่วง กลิ่นเกลือทะเลปนกับกลิ่นเหล้ารัมราคาถูกและควันบุหรี่ลอยคลุ้ง
“คุณมาคนเดียวเหรอ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้าง ๆ
เขาหันไปมอง…. เธอยืนพิงเคาน์เตอร์ไม้เก่า ผมเปียกเล็กน้อยเหมือนเพิ่งผ่านละอองน้ำทะเลมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งอยู่ใต้แสงไฟนีออน อีกครึ่งจมหายไปในเงามืด
“ใช่”
เขาตอบสั้น ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นจิบ รสขมของวิสกี้ติดปลายลิ้น
“แล้วคุณล่ะ”
เธอยิ้มบาง ๆ ”คืนนี้…ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว”
เสียงดนตรีจากลำโพงเก่าดังแทรกขึ้น เป็นเพลงจังหวะช้า เบสหนักจนรู้สึกได้ที่อก
เขาพยักหน้าไปทางเก้าอี้ข้าง ๆ
”นั่งสิ”
เธอขยับมานั่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ แต่มีอะไรบางอย่างคมกว่านั้น เหมือนแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ
“คุณไม่ใช่นักท่องเที่ยว” เธอพูดขึ้น เขาหันไปมองทันที
“ทำไมคิดแบบนั้น”
เธอยกแก้วขึ้นดื่ม ริมฝีปากแตะขอบแก้วอย่างระวัง
“นักท่องเที่ยวจะไม่มานั่งมุมมืดแบบนี้ แล้วก็ไม่หันหลังให้ทางเข้า”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เสียงคลื่นดังขึ้นอีกระลอกเหมือนตอบแทนความเงียบ
“คุณก็ไม่ใช่เหมือนกัน” เขาสวนกลับ
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ฉันดูเหมือนอะไรล่ะ”
“คนที่กำลังรอใครสักคน” เขาพูดช้า ๆ
เธอหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่ถึงตา
”หรือไม่ก็คนที่กำลังหนีใครสักคน”
ลมทะเลพัดแรงขึ้น ประตูไม้ด้านหลังบาร์กระแทกดัง “ปึง”
มีคนหันมามอง แต่ก็กลับไปสนใจแก้วในมือตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณกลัวเหรอ” เขาถาม
เธอส่ายหน้า
”ฉันแค่ไม่อยากให้ใครบางคนหาเจอ”
เขาจิบวิสกี้อีกครั้ง รสขมหนักขึ้นเหมือนค้างอยู่ในคอ
“ใคร”
เธอไม่ตอบทันที กลับมองออกไปที่ทะเล สีดำสนิท มีเพียงแสงไฟสะท้อนเป็นริ้ว ๆ
“คนที่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไป”
คำตอบนั้นทำให้เขายิ้มมุมปาก
“งั้นเราก็คล้ายกัน”
เธอหันกลับมามองเขาช้า ๆ
“คุณทำอะไร”
เขาไม่ตอบ เพียงแต่หมุนแก้วในมือ น้ำแข็งกระทบกันดัง “กึก…กึก…”
“คุณดื่มช้าเกินไป” เธอสังเกต
“ผมไม่อยากเมา”
”หรือคุณกลัวจะเสียการควบคุม”
เขามองเธอตรง ๆ
“หรือผมแค่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า”
เธอยิ้มอีกครั้ง คราวนี้ชัดขึ้นเล็กน้อย
“ดีแล้ว…อย่าไว้ใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะในที่แบบนี้”
เสียงคลื่นดังแรงขึ้นอีกครั้ง เหมือนใกล้เข้ามา ลมพัดเอากลิ่นคาวทะเลเข้ามาชัดขึ้นจนรู้สึกได้ที่ปลายจมูก
“ที่แบบนี้มันเป็นยังไง” เขาถาม
เธอเอียงหัวเล็กน้อย
“ที่ที่คนหายไป…โดยไม่มีใครถามหา”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ฟังดูเหมือนเรื่องเล่า”
เธอจ้องเขานิ่ง “คุณคิดว่าเรื่องเล่าพวกนี้มาจากไหน”
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง เสียงดนตรี เสียงคลื่น เสียงแก้วกระทบกัน ทุกอย่างยังอยู่ แต่เหมือนห่างออกไป
เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“แล้วคุณล่ะ…เป็นคนเล่า หรือเป็นเรื่องเล่า”
เธอไม่ตอบ เพียงแต่ใช้นิ้วแตะขอบแก้วของเขาเบา ๆ
“คุณไม่ดื่มเลยนะ” เธอกระซิบ
เขามองแก้วตัวเอง น้ำแข็งละลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“ผมกำลังดูว่าใครจะหมดความอดทนก่อน”
เธอยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
“งั้นคุณควรรีบตัดสินใจ”
“ทำไม”
เธอเลื่อนตัวเข้าใกล้เขาเล็กน้อย จนเขาได้กลิ่นน้ำหอมชัดขึ้น หวาน…แต่แฝงกลิ่นแสบจมูก
“เพราะบางอย่าง…เริ่มออกฤทธิ์แล้ว”
เขาชะงักไปเสี้ยววินาที
“อะไร”
เธอไม่ตอบ เพียงแต่ยกแก้วตัวเองขึ้นดื่มจนหมด
เสียงคลื่นกระแทกฝั่งดัง “ซ่า” หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า รสขมในปาก…มันเปลี่ยนไป
“คุณใส่อะไรลงไปในแก้วผม”
เขาวางแก้วลงช้า ๆ แต่ปลายนิ้วเริ่มชาเหมือนจับน้ำแข็งนานเกินไป
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย
”คุณแน่ใจเหรอว่าเป็นฉัน”
เสียงดนตรีเปลี่ยนจังหวะ เบสหนักขึ้นจนพื้นไม้สั่นเบา ๆ ใต้เท้า
เขากลืนน้ำลาย รสขมยังค้างอยู่…แต่มีรสโลหะเจือเข้ามา
“คุณเป็นคนเดียวที่เข้ามาใกล้” เขาพูด
“หรือคุณอาจเผลอไว้ใจผิดคนตั้งแต่แรก” เธอตอบนิ่ง ๆ
ลมทะเลพัดแรงขึ้นอีกระลอก คราวนี้พาเอาความเย็นแปลก ๆ แทรกเข้ามาใต้เสื้อ เขาขยับนิ้วอีกครั้ง ช้าลงกว่าเดิม
“คุณต้องการอะไร” เขาถามตรง ๆ
เธอใช้นิ้วไล่ไปตามขอบแก้วตัวเองที่ว่างเปล่า เสียงแก้วครูดกับไม้ดัง “ครืด…”
“ฉันอยากรู้ว่าคุณจำได้แค่ไหน”
คำถามนั้นทำให้เขาขมวดคิ้ว
“จำอะไร”
เธอไม่ตอบทันที สายตาเธอเลื่อนไปที่มือเขา…ที่เริ่มกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“คุณไม่เคยลืมจริง ๆ หรอก” เธอพูดเบา ๆ
“บางอย่างมันแค่รอเวลาให้คุณนึกออก”
เสียงคลื่นดังขึ้นเหมือนใกล้เข้ามาอีก หรือบางที…เขาอาจแค่เริ่มได้ยินมันชัดขึ้น
“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” เขาตัดบท
เธอยิ้ม
“งั้นฉันช่วยก็ได้”
เธอเลื่อนโทรศัพท์เครื่องเล็กบนเคาน์เตอร์เข้ามาหาเขา
หน้าจอดำสนิท แต่มีรอยร้าวบาง ๆ ตรงมุม
“เปิดดูสิ”
เขาจ้องมัน นิ้วเขาไม่ค่อยตอบสนอง แต่ยังพอกดได้
หน้าจอสว่างขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏ…ทำให้ลมหายใจเขาชะงัก
เป็นภาพชายคนหนึ่ง…ยืนอยู่หน้าบาร์นี้ เสื้อเชิ้ตสีเดียวกับที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ เวลาในภาพ …เมื่อคืน
“นี่มัน…” เขาเงยหน้าขึ้นทันที
เธอกำลังมองเขาอยู่แล้ว
“ต่อไปสิ”
เขาเลื่อนภาพ ภาพถัดไป ชายคนนั้นกำลังคุยกับใครบางคน
ผู้หญิง แต่ใบหน้าของเธอ…ถูกแสงนีออนกลบจนมองไม่ชัด
เสียงดนตรีรอบตัวเหมือนเบาลง
หรือไม่ก็เขาเริ่มไม่ได้ยินมันแล้ว
“คุณสะกดรอยผมเหรอ” เขาพูดเสียงต่ำ
เธอส่ายหน้า
“ฉันไม่ต้องสะกดรอยใคร”
เขาเลื่อนภาพอีกครั้ง ภาพสุดท้าย เบลอเล็กน้อยเหมือนถ่ายตอนมือสั่น
ชายในภาพ…กำลังลากอะไรบางอย่างไปทางชายหาด
บางอย่าง…ที่ดูเหมือน “คน” นิ้วเขาหยุดนิ่ง
“คุณกำลังกล่าวหาผม?” เขาถามช้า ๆ
เธอไม่ตอบทันที เพียงแต่โน้มตัวเข้าใกล้เขาอีกครั้ง
“คุณจำวันที่คุณบอกว่า “เราคล้ายกัน” ได้ไหม”
กลิ่นน้ำหอมเธอชัดขึ้น หวาน…แต่แสบคอ
“ตอนนี้คุณยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม”
เขารู้สึกว่าหัวเริ่มหนัก ภาพในโทรศัพท์ยังค้างอยู่ตรงหน้า
“คุณต้องการเงิน?” เขาพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย
“หรืออะไร บอกมา”
เธอหัวเราะเบา ๆ “คุณคิดง่ายไป”
เสียงคลื่นกระแทกฝั่งดังขึ้นอีกครั้ง
เหมือนมันใกล้เข้ามาจนเกือบถึงเท้า
“งั้นคุณต้องการอะไร!” เขากดเสียงต่ำ แต่เริ่มคุมไม่อยู่
เธอหยุดหัวเราะ แล้วจ้องเขานิ่ง
“ฉันอยากรู้ว่า…คุณจะทำเหมือนเมื่อคืนอีกไหม”
เขานิ่งงันไป ลมหายใจตัวเองเริ่มหนักขึ้น รสโลหะในปากชัดเจนขึ้นทุกวินาที
“เมื่อคืน…ผมไม่ได้ทำอะไร” เขาพูดช้า ๆ เหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเอง
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“แน่นอน…คุณไม่เคย ”จำ“ตอนที่คุณทำ”
คำพูดนั้นทำให้เขากำขอบเคาน์เตอร์แน่น ไม้เย็นเฉียบจนรู้สึกได้ผ่านปลายนิ้วที่เริ่มชา
“คุณกำลังเล่นอะไรอยู่” เขาถาม
เธอไม่ตอบ เพียงแต่หยิบแก้วของเขาขึ้นมา…แล้วหมุนมันช้า ๆ
น้ำแข็งก้อนสุดท้ายกระทบแก้วดัง “กึก”
“คุณสังเกตไหม” เธอพูดเบา ๆ “คุณไม่เคยถามว่า…ทำไมฉันถึงรู้ว่าคุณจะมาที่นี่”
เขาชะงัก เสียงดนตรีกลับมาดังขึ้นอย่างกะทันหัน
แสงไฟนีออนกระพริบหนึ่งครั้ง
“คุณ…ตามผมมา?” เขาพูด
เธอส่ายหน้าอีกครั้ง ช้า…และชัด
“ไม่ใช่”
เธอวางแก้วเขาลงตรงเดิม ตำแหน่งเดิม…เหมือนมันไม่เคยถูกขยับ …แล้วเธอกระซิบ
“ฉันอยู่ที่นี่…ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะมาถึงเมื่อคืนแล้ว”
“เมื่อคืน…” เขาทวนคำช้า ๆ เสียงตัวเองแห้งกว่าที่คิด
“คุณบอกว่าคุณอยู่ที่นี่…ตั้งแต่ก่อนผมมา”
เธอพยักหน้าเบา ๆ
แสงนีออนสะท้อนดวงตาเธอเป็นสีแดงเข้มเหมือนเลือดเจือในน้ำ
“แล้วคุณก็เข้ามา” เธอพูดต่อ
“นั่งตรงนี้…สั่งแบบเดิม…แม้แต่ท่าทางตอนจับแก้วก็เหมือนเดิม”
เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหนักขึ้น
เสียงคลื่นยังคงดัง แต่เริ่มแทรกด้วยเสียงหัวใจตัวเอง
“คุณกำลังบอกว่าผมมาที่นี่ทุกวัน?” เขาถาม
“ไม่” เธอส่ายหน้า
”แค่วันที่คุณ…จำไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไป เขามองแก้วตรงหน้า
น้ำแข็งละลายหมดแล้ว เหลือแต่น้ำสีเข้มขุ่นเล็กน้อย
“แล้วเมื่อคืน…เกิดอะไรขึ้น” เขาถามช้า ๆ
เธอไม่ตอบทันที มือเธอเลื่อนไปแตะข้อมือเขาเบา ๆ
ปลายนิ้วเธอเย็น เย็นกว่าลมทะเล
“คุณคุยกับฉันเหมือนตอนนี้” เธอกระซิบ
“ถามคำถามเดิม…ใช้คำพูดเดิม”
เขาพยายามดึงมือออกเล็กน้อย แต่แรงตัวเองเหมือนหายไปครึ่งหนึ่ง
“แล้วต่อ?” เขากัดฟันถาม
เธอเอียงหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังนึก
หรือเหมือนกำลัง “เลือก” ว่าจะบอกอะไร
“คุณเริ่มไม่สบาย” เธอพูด
“เหมือนตอนนี้”
ลมหายใจเขาหนักขึ้นทันที
“แล้วคุณช่วยผม?” เขารีบถาม
เธอเงียบไป เสียงดนตรีเปลี่ยนอีกครั้ง
จังหวะเร็วขึ้น…แต่ฟังดูห่างออกไป
“ฉันพยายาม” เธอตอบในที่สุด
คำตอบนั้น…ไม่ชัดเจนพอ
“พยายาม?” เขาทวน
เธอพยักหน้า “แต่คุณไม่อยากให้ช่วย”
เขาชะงัก
“คุณลุกขึ้นเอง” เธอพูดต่อ
“บอกว่าต้องไป…ไปให้พ้นจากที่นี่”
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัวเขา เงา…เสียง…พื้นทราย
เขาหลับตาแน่น กลิ่นทะเลแรงขึ้น…หรือบางอย่างที่คล้ายกัน
“แล้วคุณตามผมไป?” เขาถาม
เธอไม่ตอบทันที
ลมพัดเข้ามาแรงจนประตูด้านหลังสั่น
“ปึง…ปึง…”
“คุณตามผมไปไหม!” เขาเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอจ้องเขานิ่ง สายตาครั้งนี้…ไม่มีรอยยิ้ม
”ฉันไปก่อนคุณ”
คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“อะไรนะ”
“ฉันไปที่ชายหาดก่อน” เธอพูดช้า ๆ
ฉันรู้ว่าคุณจะไปที่นั่น”
เขาส่ายหน้า
“มันไม่สมเหตุสมผล…”
เธอขยับเข้าใกล้อีกครั้ง จนเขาแทบถอยไม่ได้
“คุณเคยถามตัวเองไหม” เธอกระซิบ
“ทำไมคุณถึงเลือกทางเดิมทุกครั้ง”
เสียงคลื่นดังขึ้นรุนแรง เหมือนมันกระแทกอยู่ในหัวเขา
“ผมไม่…” เขาหยุดพูด
ภาพบางอย่างเริ่มชัดขึ้น มือ…ที่กำลังลากอะไรบางอย่าง
ทราย…ที่เปียกน้ำ
“ไม่…” เขาพึมพำ
เธอยิ้มบาง ๆ
”เริ่มจำได้แล้วใช่ไหม”
เขาหายใจแรง หัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ
“ผมไม่ได้ …” เขาพยายามพูด
“คุณลากฉันไป” เธอพูดแทรก
ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงคลื่น
“คุณลากฉันไปที่น้ำ” เธอพูดต่อ
น้ำเสียงเรียบ…ไร้อารมณ์
เขาจ้องเธอ
ดวงตาเบิกกว้าง
“เป็นไปไม่ได้…” เขาส่ายหน้า
“คุณยังอยู่ตรงนี้”
เธอไม่ตอบ
เพียงแต่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
“ดูให้จบสิ” เธอพูด
เขามองหน้าจออีกครั้ง นิ้วสั่น แต่ยังเลื่อนได้
ภาพสุดท้าย…ที่เขาเห็นเมื่อครู่ คราวนี้ชัดขึ้น เหมือนสมองเริ่ม “ต่อภาพ” เอง
ชายคนนั้น…กำลังลากผู้หญิง และใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น ค่อย ๆ ชัดขึ้น ผมเปียก ชุดเดิม แสงนีออนสะท้อนครึ่งหน้า
เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
เธอยังนั่งอยู่ตรงหน้าเขา ยิ้มแบบเดิม
“ตอนนี้…” เธอกระซิบ ”คุณยังคิดว่าใครกำลังโกหกอยู่”
“ไม่…มันไม่จริง…”
เสียงเขาแผ่วลงอย่างควบคุมไม่ได้ หัวหนักจนแทบยกไม่ขึ้น ภาพตรงหน้าสั่นเล็กน้อยเหมือนมองผ่านน้ำ
“คุณกำลังจำผิด” เขาพยายามรวบรวมคำ
“หรือไม่ก็…คุณสร้างเรื่องนี้ขึ้นมา”
เธอไม่เถียง เพียงแต่มองเขานิ่ง ๆ
“งั้นอธิบายสิ” เธอพูดเบา ๆ
“ว่าทำไมคุณถึงรู้ทางไปชายหาดทั้งที่คุณบอกว่ามาครั้งแรก”
เขาชะงัก เสียงคลื่น…ดังชัดขึ้น
เหมือนมันไม่ได้อยู่ข้างนอกอีกต่อไป
“ผมแค่ …” เขาหยุด
คำตอบหายไปกลางอากาศ
เธอเอนตัวพิงเก้าอี้ สายตายังไม่ละจากเขา
“เมื่อคืนคุณก็เถียงแบบนี้” เธอพูด ”แล้วคุณก็ทำเหมือนเดิม”
“ผมไม่ได้ฆ่าใคร!” เขาเผลอขึ้นเสียง
เธอยิ้มจาง ๆ
“ฉันยังไม่ได้พูดคำว่า ‘ฆ่า’ เลยนะ”
เงียบ….เสียงดนตรีหยุดลงชั่วครู่ เหลือแค่เสียงคลื่นกระแทกฝั่ง….ง“ซ่า…ซ่า…”
เขาหายใจแรง คำพูดเมื่อกี้ยังค้างอยู่ในอากาศ
“คุณ…” เขากลืนคำตัวเอง “คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่่“
เธอไม่ตอบทันที ปลายนิ้วเธอเลื่อนไปแตะขอบแก้วของเขาอีกครั้ง หมุนช้า ๆ
“ฉันอยากรู้ว่า…ครั้งนี้จะต่างออกไปไหม”
“ต่างยังไง” เขาถามทันที
เธอหยุดหมุนแก้ว แล้วมองเขาตรง ๆ
“คุณจะหยุดตัวเองได้ไหม”
ลมทะเลพัดแรง กลิ่นคาวเค็มปะทะจมูกจนแสบ
เขาพยายามลุก แต่ขาไม่ตอบสนอง
“ผมต้องไป…” เขาพูด เสียงตัวเองสั่น
เธอพยักหน้าเบา ๆ
”ใช่…คุณต้องไป”
เขามองเธอ “คุณจะตามมาอีกไหม”
เธอส่ายหน้า…. “ไม่จำเป็นแล้ว”
เขาพยายามจับขอบเคาน์เตอร์ ยืนขึ้นได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะทรุดกลับลงไป สายตาเริ่มพร่า
เสียงคลื่นดังขึ้น…ดังขึ้น…จนกลบทุกอย่าง
“คุณ…ใส่อะไรในแก้วผม…” เขาพึมพำ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเรียบ ๆ
”เหมือนเมื่อคืน”
เขาหัวเราะแห้ง ๆ เหมือนคนที่ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากหัวเราะ
“งั้นคุณก็…ฆ่าผมเหมือนที่ผมฆ่าคุณ?” เขาพูดประชด
เธอมองเขานิ่ง ไม่มีรอยยิ้มแล้ว
“ไม่”
เงียบ …เสียงคลื่นกระแทกแรงที่สุด
เธอเอนตัวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเขา
“เมื่อคืน…คุณใส่มันลงไปเอง”
ลมหายใจเขาสะดุด ”และคืนนี้…”
เธอหยุดเพียงเสี้ยววินาที
”คุณก็สั่งแก้วเดิม…โดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง !“
“ชัยทัศน์”