เมื่อความรู้สึกท่วมท้นจนยากจะรับมือ ศิลปะอาจกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เราได้พักพิง นี่คือหัวใจสำคัญของนิทรรศการ “Solace: A space within” ภัณฑารักษ์โดย ปณพรรธน์ สี่หิรัญวงศ์ ที่ชวนทุกคนมาสำรวจภูมิทัศน์ทางอารมณ์อันซับซ้อนผ่านผลงานของ 4 ศิลปิน ได้แก่ Mamas Gold, Jayjeorje, ปราชญ์น้ำเพชร กนกนาค และ อารดา คุ้มวงษา

นายกรัฐมนตรีใหม่ถอดด้าม ประกาศแก้ปัญหาหลักของประเทศภายใน 4 เดือน ก่อนยุบสภาฯ เป็นคำมั่นสัญญาสะท้อนความกล้าหาญ แต่ก็เป็นโจทย์ที่ท้าทายถึงขีดสุด เพราะเวลาที่จำกัด และปัญหาที่ซับซ้อนอาจเกินกว่าจะคลี่คลายในระยะสั้นได้

เมื่อเวลา11.30 น วันที่ 7 ก.ย.2568) เวลา. ที่ทำการพรรคภูมิใจไทย ว่าที่ ร.ต.ต.อาพัทธ์ สุขะนันท์ เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร อัญเชิญพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม แต่งตั้งนายอนุทิน ชาญวีรกูล เป็นนายกรัฐมนตรี คนที่ 32 มาถึงที่ทำการพรรคภูมิใจไทย โดยได้อัญเชิญไปยังสถานที่ในการรับสนองพระบรมราชโองการฯ

ในหลวง ร.10โปรดเกล้าพระราชทาน “เหรียญกล้าหาญ” ส่วนพระองค์ ให้ทหาร/ตำรวจ และพลเรือนที่ร่วมรบอย่างกล้าหาญในการป้องกันชายแดนไทย/กัมพูชา เป็นเหรียญ ของพระมหากษัตริย์ไทย ที่ทรงสร้างขึ้น ตั้งแต่สมัย รัชกาลที่ 8

ชัยชนะของนายอนุทิน ชาญวีรกูล ด้วยคะแนนโหวต 311 เสียง ดูเหมือนเป็นชัยชนะที่ท่วมท้น แต่กลับมาพร้อมเงื่อนไขที่หนักหน่วงจากพรรคประชาชนซึ่งเทเสียงสนับสนุน 143 เสียงให้พร้อมกรอบเวลาเพียง 4 เดือนในการยุบสภาและเริ่มต้นกระบวนการแก้รัฐธรรมนูญ

  โกดังร้างกลางท่าเรือเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกจากท่อสนิมดังก้องสะท้อนทั่วห้อง                                 แสงไฟนีออนเก่าเพียงดวงเดียวห้อยโยกเหนือโต๊ะเหล็กกลมผุกร่อน เผยให้เห็นแผนที่ถนนที่ถูกคลี่กางอยู่กลางโต๊ะ                                ขอบกระดาษยับย่นเหมือนผ่านการขยำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน                                 กลิ่นสนิมคลุ้งปนควันบุหรี่จนบรรยากาศหนาแน่นราวกับหมอกที่กดทับให้หายใจติดขัด                                  สี่คนกึ่งล้อมรอบโต๊ะ  กระดาษแผนที่ถูกคลี่กาง ขอบยับย่นแทบจะฉีกขาด วงปากกาสีแดงตรงสี่แยกกลางแผนที่สะดุดตาเหมือนเลือดสด ๆ หยดลงบนกระดาษ                                  ฝ่ามือหนักตบลงบนโต๊ะจนสั่นสะเทือน เสียงทุ้มต่ำเปล่งชัด                 “คืนนี้… ทุกอย่างต้องสิ้นสุด ทุกคนเข้าใจไหม” ดวงตาเขาคมกริบใต้คิ้วหนาข่มทุกคู่สายตาให้ก้มต่ำโดยไม่ต้องตะโกน        เสียงเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนลูกพี่จะพูดชัดถ้อยชัดคำ                             ”ทุกคนรู้แก่ใจดีใช่ไหม   ว่าพวกเราทำงานเสี่ยงตาย  แต่ละครั้งรอดได้ก็บุญแล้ว  ทุกคนรู้ใช่ไหม ก็แค่มีกินแต่ไม่มีใช้  ขณะที่เขากินดีอยู่ดีมีสุข เป็นหัวหน้ามาเฟียที่ไม่ดูแลทุกข์สุขของลูกน้อง….                              ถ้าฉันเป็นหัวหน้าใหญ่แทน  ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง  แกจำคำนี้ไว้….“              ทุกคนชูมือสูงยอมรับ…                                 ชายร่างผอมเหงื่อเกาะขมับยกมือเช็ด รีบเอ่ยเสียงสั่น                “แต่ลูกพี่แน่ใจหรือ ว่านายใหญ่จะใช้ถนนเส้นใหญ่ ไม่วกเข้าซอยอื่น”                                 เสียงหัวเราะเบา...

** กลิ่นแห่งหายนะได้เริ่มคืบคลาน... พนักงานคนหนึ่งขมวดคิ้ว "เอ๊ะ... ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ไหม?" เขาถามเพื่อนร่วมงานที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งก็พยักหน้าเห็นด้วย "กลิ่นเหมือน... ถุงเท้าเน่าๆ ผสมกับหัวหอมที่ลืมไว้หลังตู้เย็นมาสามเดือน"